Πλημμύρες – Βιολάντα – Τροχαίο στη Ρουμανία: Από δράμα σε δράμα χωρίς ανάσα και χωρίς μετάνοια

Σε αυτές τις ασταμάτητα πένθιμες μέρες που διανύουμε, κάθε θεοφοβούμενος Έλληνας το σκέφτεται και το συζητά με τους οικείους του: από την αρχή του 2026 είναι σαν να ζούμε εν μέσω μιας «κατάρας», σαν να άνοιξαν οι πύλες της κακής «μοίρας» και να βρέχει ασταμάτητες συμφορές.

Βάζω τη «μοίρα» και την «κατάρα» εντός εισαγωγικών, γιατί τα δεινά που μας βρίσκουν ασφαλώς δεν έχουν καμία μοιρολατρική εξήγηση, ούτε φέρει οποιαδήποτε ευθύνη η αλλαγή ενός ημερολογιακού έτους. Την ευθύνη – όπως φαίνεται για όποιον έχει μια στοιχειώδη πνευματική αντίληψη – την φέρουμε εμείς σαν Έλληνες που όσο εγκαταλείπουμε τον Θεό – τόσο μας εγκαταλείπει η προστατευτική χάρη Του. Όχι γιατί το επιθυμεί Εκείνος, αλλά διότι το επιδιώκουμε μετά μανίας εμείς.

Τρεις συμφορές χτύπησαν την Ελλάδα σε διάστημα – ούτε – μιας εβδομάδας. Από πλημμύρα, από εργατικό δυστύχημα και από πολύνεκρο τροχαίο. Πρώτα είχαμε τους δύο νεκρούς σε Γλυφάδα και Άστρος Κυνουρίας από την κακοκαιρία που έπληξε σχεδόν όλη τη χώρα. Μετά είχαμε τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο «Βιολάντα» όπου πέντε μανάδες βρήκαν φρικτό θάνατο. Και πριν προλάβουν να ξεκαπνίσουν τα ερείπια, επτά παλικάρια του ΠΑΟΚ σκοτώνονται σε μετωπική σύγκρουση στη Ρουμανία.

Εν καιρώ ειρήνης, πότε άλλοτε το κακό είχε γίνει τόσο «πυκνό» όσο στις μέρες μας; Ποιος άνθρωπος που διαθέτει ένα ορθόδοξο αισθητήριο, δεν διαισθάνεται ότι βαδίζουμε σε ένα πρωτόγνωρο σκοτάδι;

Στη Θεία Λειτουργία πάντοτε μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το σημείο όπου ο ιερεύς δοξολογεί τον Θεό «υπέρ πάντων ων ίσμεν και ων ουκ ίσμεν», δηλαδή τον ευχαριστεί για όλες τις ευεργεσίες Του που γνωρίζουμε, αλλά και για εκείνες που ΔΕΝ γνωρίζουμε, οι οποίες είναι απείρως περισσότερες. Σε αυτές τις ευεργεσίες ανήκουν και οι κρύφιες ενέργειες του Θεού και των αγίων να σώζουν τους ανθρώπους από «πάσης θλίψεως, κακών και οδύνης». Ποτέ δεν θα μάθουμε σε τούτη τη ζωή τις άπειρες φορές που ο Θεός καλλιτέχνησε τη σωτηρία μας, για το καλό του σώματος και της ψυχής μας.

Σκεπτόμενος τα παραπάνω, αναρωτιέμαι ποια μπορεί να είναι η πορεία ενός έθνους που με την αμετανοησία του, απορρίπτει ή και χλευάζει την πρόνοια του Θεού για κάθε ανάγκη. Πόσο αχάριστα υποκείμενα έχουμε γίνει για τα αλεξιτήρια του ουρανού, έχοντας κάνει δεδομένη την ανεξαρτησία μας, μην και διαταραχθεί η ανταρσία μας. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει μετατραπεί σε ένα βορβορώδες στόμα που νυχθημερόν βλασφημεί τον Θεό, περιγελά τους νόμους Του, καταδικάζει τους ακολούθους Του και στηρίζει στην άψυχη ύλη όλες τις προσδοκίες του.

Αυτή η ύλη είναι που σάπισε και μας καταπλάκωσε. Ο ανθρωποκεντρισμός μας γίνεται ανθρωπο-δυστυχία μας. Φτάσαμε να μετράμε τον χρόνο από δράμα σε δράμα και από φονικό σε φονικό. Οι ειδήσεις έχουν εξελιχθεί σε απανωτά δελτία ιατροδικαστικών ανακοινώσεων. Δολοφονίες, τροχαία, απανθρακώσεις, πνιγμοί. Κι εμείς σφαλιάρα με τη σφαλιάρα, αντί να αναρωτιόμαστε τι μας χτυπάει, κοιτάμε πώς να εξοικειωθούμε στον ίλιγγο.

Αφού δεν μας ενώνει τίποτε άλλο, απέμεινε να μας ενώνει μόνο το πένθος και αυτό για ελάχιστα. Αλλά και αυτή η ταπείνωση ξώφαλτσα μας βρίσκει συνεχώς. Δεν βρίσκει γόνιμο έδαφος να ριζώσει και να καλλιεργηθεί. Γίναμε ένα απέραντο καφενείο όπου ο ένας δείχνει με το δάχτυλο τον άλλον, με μια φαύλη κεφαλή της εξουσίας να εποπτεύει από ψηλά τον κουρνιαχτό και να κινεί νήματα. Πίσω από αντιπλημμυρικά έργα που δεν έγιναν, σιδηρόδρομους που υπολειτουργούσαν, σκάνδαλα που θάφτηκαν, εργοδοσίες που παρανόμησαν, αλλά και λαούς που αξιώνουν ανίερα δικαιώματα, παντού κοινός παρονομαστής είναι το εγωμανές συμφέρον.

Αναρωτηθήκαμε πόσες προσευχές άραγε να στήριζαν την αθέατη σκέπη αυτού του λαού και πόσο πρέπει να έχουν λιγοστέψει για να καταρρέουν τα γεγονότα στο κεφάλι μας; Θάμπωσε στην υπόληψή μας η αξία ενός σταυρού πριν πιάσουμε τιμόνι, ενός αγιασμού στο χώρο εργασίας, μιας ιερατικής ευχής, μιας μάνας που μας προπέμπει στο καλό, μιας παράκλησης στην Παναγία, μιας κυριακάτικης συμφιλίωσης με τη καμπάνα της εκκλησιάς. Θέλουμε να μένουμε μόνο με μια μηχανιστική ζωή αίτιων και αιτιατών, κύριοι της ακαταστασίας μας, αρκεί να μην αναγνωρίζουμε Κύριο των δυνάμεων.

Εκπνέει ο Γενάρης μέσα στη μαυρίλα των θλίψεων και καταφθάνει ο Φλεβάρης με τα φαιδρά καρναβάλια του και εμείς – ως φαίνεται – για άλλη μια φορά θα «ξεσπάσουμε» τους καημούς μας στο ξεφάντωμα, ξεχειλίζοντας το ποτήρι της αμετανοησίας με γενναίες δόσεις φρέσκιας αναισθησίας. Το κάναμε και πέρυσι που οι Απόκριες «έπεσαν» εν μέσω της μαύρης επετείου των Τεμπών, το κάναμε και πρόπερσι και αυτή η μασκαρεμένη παράδοση του «ωχ αδερφέ» χάνεται στα βάθη των ετών.

Γιορτάζουμε την αμνησία μας και αμνηστεύουμε την αναλγησία μας, την ώρα που η πνευματική χύτρα κοχλάζει και απαιτεί την ύστατη ώρα να σβήσουμε τη φωτιά. Τα γεγονότα δεν μπορούν να μας το κάνουν πιο ξεκάθαρο ότι μας γίνεται το χατίρι που λυσσωδώς ζητούσαμε: να πορευτούμε μακριά από το βλέμμα του Θεού.