Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Να μυρίσει η Σαρακοστή μας λιβάνι, πριν μυρίσει η χώρα μας μπαρούτι

Ποια στιγμή είναι καλύτερη για μετάνοια, αν όχι εκείνη που λιγοστεύει περισσότερο το φως της ανθρωπότητας; Η πυριτιδαποθήκη που άναψε μονομιάς στη Μέση Ανατολή, μας έφερε αμέσως σε θέση μαθητευόμενων αναλυτών αλλά δεν δείχνει να μας φέρνει ακόμα σε θέση προσευχόμενων χριστιανών.

Διανύουμε μια συγκυρία που έχει ιδιαίτερη αξία από πνευματικής επόψεως, αφού λίγο μετά την αρχή της Σαρακοστής ξέσπασε μια πολεμική σύγκρουση στη «γειτονιά» μας που μοιάζει με προοίμιο του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου. Η αναταραχή μας βρήκε σε πένθιμο στάδιο, σαν να αντάμωσε η εκρηκτική διαστολή του κόσμου με τη συστολή της εγκράτειας που μας καλεί να δείξουμε η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Σαν να μας λέει ο κρίσιμος καιρός: «νήστεψε τώρα πριν χρειαστεί να πενθήσεις. Νήστεψε τώρα, πριν χρειαστεί να πεινάσεις. Απόκοψε το θέλημά σου, πριν στο αποκόψει η βία των γεγονότων. Μετανόησε εκουσίως, πριν μετανοήσεις κατ’ ανάγκην. Πήγαινε να εξομολογηθείς πριν σε καταπιούν τα ανομολόγητα».

Εμείς ως λαός, μόνο εγκράτεια δεν δείξαμε αφού οργιάσαμε δίχως αύριο με τα καρναβάλια και προϋπαντήσαμε τη Σαρακοστή με πολύχρωμα κουρέλια ψυχή τε και σώματι. Έξι μέρες μετά έπεσαν οι πρώτες βόμβες στο Ιράν, την ίδια μέρα που εδώ στην Ελλάδα τιμούσαμε τη μνήμη των θυμάτων για τα τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών.

Για δείτε τώρα για πότε έγινε καπνός το αποκριάτικο χαροκόπι. Έσβησε σαν στιγμιαία ηδονή που τη διαδέχθηκε μακρά οδύνη. Πυραυλικό κομφούζιο, χτυπήματα στην Κύπρο, εμπορικός αποκλεισμός, συγκέντρωση δυνάμεων στη Μεσόγειο, όλα δείχνουν σαν το τελευταίο δευτερόλεπτο πριν την απόλυτη καταιγίδα. Κι εδώ στην Ελλάδα, μοιάζουν σαν να μας σπρώχνουν οι περιστάσεις σε μια ύστατη ευκαιρία να δείξουμε φιλότιμο απέναντι στον Θεό.

Να Έλληνα η Σαρακοστή, να οι ανοιχτές εκκλησιές, να οι προηγιασμένες, να οι Χαιρετισμοί, να το Στάδιο έτοιμο να μπεις και να το τρέξεις. Το μόνο αντίδοτο στην παγκόσμια τρέλα είναι να περιμαζέψεις επιτέλους το νου σου πίσω από το αήττητο οχυρό της πίστης. Πάψε να αγωνιάς για την περίπτωση που θα χρειαστείς πολεμικά καταφύγια και έλα τώρα στα πνευματικά καταφύγια, εκεί που δοξολογείται ο τελικός νικητής Χριστός. Μάζεψε εφόδια προσευχής. Φτιάξε άμυνες για το ανείπωτο. Θωράκισε τη γειτονιά σου με Ψαλμούς. Βάλε να μυρίσει λιβάνι πριν μυρίσει μπαρούτι.

Αλλά που τέτοιο σκεπτικό; Είδατε να πυκνώνουν τα εκκλησιάσματα αυτές τις μέρες; Ο ίδιος κόσμος που πήγαινε και πριν στην εκκλησία – πηγαίνει και τώρα. Δεν μας συγκινούν οι καμπάνες, σαν να φαίνεται ότι προτιμάμε τις σειρήνες για «ξυπνητήρι». Περνάνε τα γεγονότα ξώφαλτσα σαν πρωτοσέλιδα σε μανταλάκια, βρίσκοντάς μας άγονους από φιλότιμο αλλά γονιμότατους σε θεωρίες. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε πέντε ανοιχτά σενάρια μπροστά μας ως έθνος, η αμετανοησία μας σπρώχνει συνεχώς στο χειρότερο

Ήρθαν έτσι τα πράγματα που ο δρόμος της μετάνοιας μας έρχεται «στο πιάτο». Στην πορεία για τη Μεγάλη Εβδομάδα και με τα γεγονότα να «τρέχουν» παράλληλα σαν αδιάκοποι κήρυκες μεταστροφής. Ο Θεός φρόντισε μέχρι αυτό το σημείο ώστε τα πάντα να έχουν γίνει πλέον ορατά για εκείνον που θέλει να τα «διαβάσει»: ποιοι κυβερνούν τον κόσμο, τι πρεσβεύει η «ελίτ», ποιοι κρύβονται πίσω από τα δίπολα εσωτερικού και εξωτερικού, σε τι αποσκοπούν οι πόλεμοι, που μας οδηγεί η Νέα Τάξη.

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω και ο έχων οφθαλμούς βλέπειν, βλεπέτω. Η Αποκάλυψη δεν χρειάζεται πλέον άλλες αποκαλύψεις για να φωτιστούν όλοι οι σημερινοί δρόμοι της απώλειας, όλες οι προπαγάνδες και τα τεχνάσματα του πονηρού. Ιδιαίτερα για τους ορθόδοξους χριστιανούς, η πλάνη είναι αποκλειστικά πλέον ζήτημα επιλογής.

Τελειώνει η εποχή της εξιχνίασης και έφτασε η εποχή που απαιτεί μόνο εγρήγορση, μόνο δράση, μόνο ριζικές επιλογές. Οποιοσδήποτε χριστιανός πιστεύει ότι οι παγκόσμιες εξελίξεις είναι ασύνδετες με την προσωπική του μετάνοια, μάλλον δεν θα έπρεπε να ονομάζεται χριστιανός. Και ούτε οι προφητείες ωφελούν αν δεν φιλτράρονται από φωτισμένο νου που βιώνει τη μετάνοια στην πράξη. Θα ψάχνουμε να βρούμε πότε θα συμπέσουν δυο Πασχαλιές μαζί, όταν δεν αξιωνόμαστε να μετέχουμε σωστά ούτε στη μία; Η πράξη είναι εκείνη που μας λείπει ολότελα. Αυτή θα ρυθμίσει όλα τα άλλα. Η Σαρακοστή παρουσιάζεται μπροστά μας σαν έσχατη σανίδα σωτηρίας από τη σκανδαλώδη αγάπη του Θεού για το γένος μας. Και εμείς τι κάνουμε; Θα αλλάξουμε ή θα βουλιάξουμε;