Φτάσαμε στο 2019! Την Ελλάδα την πήραμε μαζί μας;

Κατά τη διάρκεια ολόκληρης της σχολικής μας ζωής παρακολουθούμε το μάθημα της Ιστορίας. Σ’ αυτό το μάθημα ο εκάστοτε καθηγητής οφείλει να ακολουθήσει τη πορεία που υπαγορεύει το σχολικό βιβλίο. Και πράγματι ιδιαίτερα στις μεγαλύτερες τάξεις, αυτές του γυμνασίου και του λυκείου, οι καθηγητές ακολουθούν κατά γράμμα το βιβλίο προσθέτοντας και κάποιες επιπλέον πληροφορίες στη παράδοση, προκειμένου να ενισχύσουν το ενδιαφέρον των μαθητών.

Ένας τομέας της ιστορίας που διδαχθήκαμε και διδασκόμαστε όλοι είναι η πολιτική ιστορία. Ας θυμηθούμε όλα όσα μάθαμε… Μας έρχονται στο μυαλό γνωστοί πολιτικοί του παρελθόντος. Ο Χαρίλαος Τρικούπης, ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ακόμα και ο Περικλής της αρχαίας Αθήνας. Τα πρώτα τέσσερα πολιτικά πρόσωπα κυριαρχούν στην Ιστορία των τάξεων του λυκείου και φυσικά ο Περικλής είναι ένα πρόσωπο που μας απασχολεί σχεδόν σε όλα τα μαθήματα.

Το θέμα είναι ότι όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι πολιτικοί οποιασδήποτε περιόδου, όταν εμφανίστηκαν ή ίσως κυβέρνησαν τη χώρας μας, μιλούν για τον εκσυγχρονισμό της. Επιθυμούν τον εκσυγχρονισμό μέσω της αναδιοργάνωσης του κράτους ή την αλλαγή του συντάγματος ή την ενίσχυση των υποδομών της χώρας. Όλα αυτά τα μαθαίναμε για χρόνια παπαγαλία και εξεταζόμασταν σχεδόν κάθε μέρα από τους καθηγητές μας. Και τώρα;…

Και τώρα είμαστε στην Ελλάδα του 2019 και… καιγόμαστε από φωτιές που προκαλούνται από τα καλώδια στις κολώνες τις ΔΕΗ! Πλημμυρίζουμε με μια βροχή! Μας παίρνει κυριολεκτικά ο αέρας, αν φυσικά εκείνος το αποφασίσει! Γίνεται σεισμός και κινδυνεύουμε από τα εγκαταλελειμμένα! Το καθημερινό μας αστείο είναι έχεις λίγο δρόμο στη λακούβα σου! 

Συμπέρασμα;

Η Ελλάδα του 2019 ουσιαστικά δεν είναι η Ελλάδα του 2019… Ναι, σοκ!

Οι υποδομές δεν είναι υποδομές του 2019, αλλά υποδομές που πάνε χρόνια πίσω την εποχή που κατασκευάστηκαν. Άρα, λογικά είναι όλα αυτά που γίνονται! Γίνονται λόγω φθοράς. Πόσα χρόνια να αντέξει ένα σίδερο, ένα μέταλλο, μια κολόνα, μια λάμπα, ένας δρόμος, ένα σπίτι; Αφού όλοι το βλέπουμε! Όλες οι κολόνες και οι λάμπες στους δρόμους είναι ραγισμένες και σκουριασμένες. Αφού τις βλέπουμε κάθε φορά και λέμε φαντάσου να πέσει αυτό τι θα γίνει! Αλλά ‘νταξει ρε όχι, σιγά μην πέσει! Είναι δυνατόν; Και κάθε φορά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια φωτιά: ρε ‘σεις μήπως έγινε τίποτα με κάνα καλώδιο της ΔΕΗ; Τα βλέπω λίγο κάπως… Όχι ρε, επίτηδες βάζουν φωτιές θέλουν το έδαφος για βίλες! Μην είσαι αφελής! 

Και ξαφνικά σκάει ο επιπυραγός που συνέταξε το πόρισμα για τη φωτιά στο Μάτι και σου λέει ορίστε έχω και φωτογραφίες! Φαίνεται ξεκάθαρα τι έγινε! Τα καλώδια μιας κολόνας που μετέφεραν ρεύμα, πολύ περισσότερο από όσο αντέχουν, τρίφτηκαν με τον άνεμο προκάλεσαν σπινθήρες και ανάφλεξαν τα ξερά χόρτα της περιοχής και ξέσπασε η φωτιά! 

Και πάνε οι συνομωσίες και οι εμπρησμοί, που κι αυτά συμβαίνουν αλλά όχι πάντα. Και ναι, τα δάση καίγονται το ξέρουμε… Αλλά και όλα τα ξερά δίπλα βοηθάνε… Πολύ! Που και αυτά ποιος ενδιαφέρεται να τα μαζέψει; Ή μάλλον, να πω σωστότερα, ποιος τα μαζεύει; Γιατί κανείς δεν θα πει όχι δεν ενδιαφέρομαι, αλλά πως θα γίνει; Θα βγούμε έξω όλοι και θα αρχίσουμε να κάνουμε τους κηπουρούς; Και ναι, μαζευόμαστε εθελοντές και κάνουμε τη δουλειά. Δουλειά μας είναι; Πρέπει δηλαδή ο καθένας να ελέγχει τη περιοχή του προκειμένου να μάθει αν είναι προστατευμένος και έτοιμος για φωτιές, σεισμούς, ανέμους, βροχές;