Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά…

Πόσο απέχει η «ηθική» από την «ανηθικότητα»; Πώς από «αδικημένος» και «κατατρεγμένος» μετατρέπεσαι σε «ευνοημένο» και «κυρίαρχο»; Πώς κάτι «χάρτινο» και «πέτσινο» χαρακτηρίζεται ξαφνικά «δίκαιο» και «κρυστάλλινο»; Τα πρώτα δέκα χρόνια είναι δύσκολα. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα και «λούζεσαι» όλα αυτά που κατηγορούσες.

Το μότο ορισμένων δεν ήταν «Πρωτάθλημα στα γήπεδα, όχι στα δικαστήρια»; Πάει και αυτό. Έλιωσε και αυτή η καραμέλα. Αν το 2008, στην περιβόητη υπόθεση Βάλνερ, δεν είχε υποτιμηθεί η νοημοσύνη μας για κάτι που θα έκαναν οι… 101 ομάδες στις 100 που θα βρίσκονταν στη θέση του Ολυμπιακού (σε μία ξεκάθαρη παράβαση των κανονισμών και προάσπιση των συμφερόντων ενός συλλόγου), τώρα κανείς εξ ημών δεν θα είχε το δικαίωμα να μιλήσει.

Σε μία σεζόν, όπου ο Ολυμπιακός τα έκανε σχεδόν όλα λάθος αγωνιστικά με αποκορύφωμα την «απίστευτη» (φαντάζει τέτοια στα δικά μου μάτια, ακόμα και τώρα) αποπομπή του Τάκη Λεμονή, με την ομάδα στην πρώτη θέση κόντρα σε όλους και όλα, χρειάστηκαν μία σειρά γεγονότων και «μαγειρεμάτων» για να στερήσουν το όγδοο συνεχόμενο Πρωτάθλημα από τους «ερυθρόλευκους». Πρωτοφανείς διαιτητικές και δικαστικές αποφάσεις, η παραδειγματική τιμωρία του Ολυμπιακού για κάθε πιθανό και απίθανο λόγο και η προκλητική ατιμωρησία όλων των άλλων, αλλοίωσαν τη μορφή της Super League και τη βαθμολογία της. Η «εξυγίανση» είχε ως μοναδικό στόχο να «ρίξει» τον Ολυμπιακό από την κορυφή και το πετυχαίνει. Κρατικοί και αθλητικοί φορείς ενώθηκαν για την επίτευξη του «κοινού σκοπού». Ζούμε, τουλάχιστον, την πλήρη απομυθοποίηση της εικοσαετίας.

Οι «ερυθρόλευκοι» διαπίστωσαν πως ακόμα και στην κακή τους σεζόν οι εξωγενείς παράγοντες ήταν αυτοί που διαμόρφωσαν το εις βάρος τους σκηνικό. Μόνο το τελευταίο δίμηνο, δύο συγκεκριμένες φάσεις στέρησαν τέσσερις ολόκληρους βαθμούς. Το επιθετικό φάουλ-γκολ του Γιακουμάκη και το πέναλτι που κέρδισε ο Ινσούα και ήταν φάουλ εκτός περιοχής. Και είναι εξόχως τιμητικό για την πλειοψηφία των «κόκκινων» υποστηρικτών πως πρωτίστως στάθηκαν στην προβληματική εικόνα της ομάδας τους και μετά σε αυτές τις καθοριστικές φάσεις για την εξέλιξη του Πρωταθλήματος.

Ο ΠΑΟΚ «κατόρθωσε» να χάσει έναν τίτλο, που είχε «δέσει» από παντού. Ειλικρινά, θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια, αλλά κάποια στιγμή θα πλήρωνε όσα τραγελαφικά συμβαίνουν κάθε χρόνο στην Τούμπα, κυρίως στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό. Η ΑΕΚ ευνοήθηκε σε όλες τις κρίσιμες στιγμές, εντός και εκτός γηπέδων. Η συζήτηση είναι ατέρμονη, αλλά κανένα «καλύτερο ποδόσφαιρο» δεν έπαιξε. Απλά, έχει τον ίδιο προπονητή εδώ και δεκατέσσερις μήνες και τακτικά διέθετε την καλύτερη προσέγγιση μέσα στους αγώνες. Ο Κομίνης και ο βοηθός Ποντίκης αποτελείωσαν το χειρότερο και πιο σκανδαλώδες Πρωτάθλημα όλων των εποχών. Κυριολεκτικά, έδωσαν στο πολύπαθο ποδόσφαιρο τη χαριστική βολή.

Η διαφαινόμενη απώλεια του Πρωταθλήματος είναι το ένα κομμάτι που καλείται να διαχειριστεί ο οργανισμός του Ολυμπιακού, ενώ το ενδεχόμενο Grexit λόγω της ανικανότητας της ΕΠΟ «παγώνει», προς το παρόν, κάθε προσπάθεια υλοποίησης του σχεδιασμού για τη νέα σεζόν. Υπάρχει, όμως, και η διαμάχη με την Κυβέρνηση, που θα… έσκιζε τα μνημόνια και έχει οδηγήσει σε τέλμα τον Έλληνα πολίτη. Πρώτη φορά υπό το πρίσμα του δημοκρατικού πολιτεύματος, βλέπουμε την Κυβέρνηση της χώρας να προσβάλλει ανοιχτά ένα σύλλογο και τα εκατομμύρια των οπαδών του, χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο πεζοδρομίου. Λες και η Ελλάδα έχει όλα τα προβλήματά της λυμένα. Έστω και την ύστατη ώρα, τώρα που χάνεται ένα ιστορικό ρεκόρ για τους «ερυθρόλευκους» (και είδαμε όλοι το πώς χάνεται…), αντιλαμβάνεται και ο πιο αθώος ποιο είναι το κυβερνητικό σχέδιο για τον σύλλογο και τον διοικητικό ηγέτη του, και την εξόντωσή τους.