Είναι κοινώς παραδεκτό πως τις τελευταίες εβδομάδες, στους περισσότερους πολίτες της χώρας (αλλά και πολλών άλλων χωρών) η υπόθεση COVID – 19 αρχίζει να μοιάζει σαν ένα σκοπίμως παραφουσκωμένο μπαλόνι.
Το νέο αφήγημα, είναι ήδη ευρέως διαδεδομένο. Το 2020 θα είναι μία δύσκολη χρονιά, μία χρονιά που όλοι θα πρέπει να «βάλουμε πλάτη». Αυτό αναμασούν συνεχώς.
Οι εικόνες του συνωστισμού εκατοντάδων ανθρώπων γύρω από το νέο σιντριβάνι της Ομόνοιας, μπόρεσαν να φωτίσουν (για άλλη μία φορά) το μέγεθος της παρωδίας που αντιμετωπίζουμε, στην εποχή του κορονοϊού
Αν κάποιος καταφέρει να ελέγξει τρεις συγκεκριμένους κοινωνικούς τομείς, δηλαδή τα νοικοκυριά, την εκκλησία και τα σχολεία, έχει καταφέρει να ελέγξει τα πάντα.
Σε μια εποχή όπου η ανάγκη για εθνική ανάταση, για ομοψυχία, για ενότητα, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική, εμφανίζονται εμετικές γνώμες και απόψεις που κινούνται αντίθετα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Όσο βρισκόμαστε σε αναμονή για το άνοιγμα των εκκλησιών και το ξεκίνημα των Λειτουργιών στις 17 Μαΐου, αρχίζουν να αναδύονται στην επιφάνεια της επικαιρότητας διάφορες τοποθετήσεις πολιτικών που δείχνουν διάθεση να (ξανά) στοχοποιήσουν τη Θεία Κοινωνία.
Κάθε είδους δικτατορία, είτε άμεση, είτε έμμεση, είτε στρατιωτική, είτε πολιτική, είχε και έχει κάποια κοινά γνωρίσματα τα οποία μένουν ίδια και απαράλλακτα διαχρονικά.
Έχουμε υποστηρίξει επανειλημμένως, πως στο επίκεντρο της προκλητικής πολεμικής που έγινε και συνεχίζει να γίνεται κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας, βρισκόταν από την αρχή, το ιερό Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.
Η νέα τάξη πραγμάτων, με πρόσχημα την επικινδυνότητα της πανδημίας, ξεκίνησε να προλογίζει και να διακηρύττει μια νέα μορφή κοινωνίας. Την κοινωνία των αποστάσεων.
Ενώ τα μέτρα της κυβέρνησης κατά της εξάπλωσης του κορονοϊού, ξεκίνησαν να γίνονται πιο αυστηρά από τα μέσα του Μαρτίου, είναι φανερό πως το κύμα των απαγορεύσεων κλιμακωνόταν σιγά σιγά, όσο φτάναμε στη Μεγάλη Εβδομάδα.