Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου. Σε ποιον απευθύνεται ο σπαρακτικός στίχος του Ελύτη
Δεν είναι ποίηση. Είναι ικεσία. Είναι η φωνή μιας Ελλάδας που πληγώθηκε, και το μόνο που ζητά είναι να μην ξεχαστεί.
Δεν είναι ποίηση. Είναι ικεσία. Είναι η φωνή μιας Ελλάδας που πληγώθηκε, και το μόνο που ζητά είναι να μην ξεχαστεί.
Έτρωγαν μπαγιάτικα, έπιναν νερό από ποτάμια και μαγείρευαν με τα χέρια. Κι όμως, οι Αρχαίοι Έλληνες σπάνια λύγιζαν από το στομάχι.
Όλοι το νομίζουμε, αλλά η καισαρική τομή δεν σχετίζεται με τη γέννηση του Καίσαρα
Δεν ήταν απλώς καλός. Ο Αλέξανδρος υπήρξε ο μαθητής που μετέτρεψε τη γνώση σε αυτοκρατορία.
Το + και το – δεν τα σκέφτηκαν οι Αρχαίοι Έλληνες, αλλά ένας Γερμανός που έγραφε για εμπόρους.
Όταν ο Τυφώνας εμφανίστηκε, οι θεοί δεν τον πολέμησαν. Έγιναν ζώα και έτρεξαν να σωθούν.
Ήταν ξένος και δούλος. Κι όμως, έγινε τραπεζίτης, απέκτησε εργοστάσιο ασπίδων και έγινε πολίτης της Αθήνας.
Σύμφωνα με έναν θρύλο, μια ταπεινή μέλισσα βοήθησε –άθελά της– στην ανέγερση του σπουδαιότερου ναού του Βυζαντίου.
Ήταν γυμνοί, δεμένοι, και τους έριχναν σε δεξαμενές με παγωμένο νερό. Δεν ήταν τιμωρία, ήταν «επιστήμη».
Την φώναζαν Γαλαξιδιώτισσα. Μεγάλωσε σε πλοίο και πάλεψε με πειρατές.