Ο Μ. Καραγάτσης έγραψε μυθιστορήματα, σενάρια και ιστορικά έργα. Έζησε σαν ήρωας των βιβλίων του, και πέθανε γράφοντας τη φράση «Ας γελάσω». Το τι σημαίνει το αρχικό «Μ» στο όνομά του, δεν το αποκάλυψε ποτέ.
Μια Ελληνίδα έφυγε για 20 μέρες και έγινε θρύλος. Έπαιξε με Όιστραχ, Ροστροπόβιτς και Μραβίνσκι, έζησε στο Παρίσι, και όταν πέθανε η Μαρία Κάλλας, πήρε την τέφρα της και την άφησε στο Αιγαίο.
Πριν γίνει συνώνυμο του πλούτου, το Μονακό ήταν ο Μόνοικος των Ελλήνων — ένας τόπος με ένα μοναδικό όνομα που σημαίνει “οικία μοναχική”.
Πριν ανακαλυφθεί το ρεύμα, υπήρχε μόνο το κεχριμπάρι. Και η Ελλάδα του έδωσε το όνομα που σήμερα φτάνει ως τις λάμπες μας.
Ο Πιερ ντε Κουμπερτέν δεν διάλεξε χρώματα για να είναι όμορφη η σημαία. Τα διάλεξε για να μην αφήσει κανένα έθνος απέξω.
Παρά την απίστευτη του απόδοση, δεν αγωνίστηκε ποτέ με την εθνική ομάδα της χώρας του, απόφαση που αποτελεί μυστήριο.
Δεν ήταν κατακτητής. Ήταν καταγραφέας. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος έγραψε το πρώτο γεωγραφικό λεξικό με χιλιάδες πόλεις και τοπωνύμια, πριν χαθούν για πάντα. Και τις έσωσε.
Πριν τον Διαφωτισμό, πριν τον Καποδίστρια, υπήρξε ένας Πατριάρχης που κοιτούσε τα άστρα για να καταλάβει τα έργα του Θεού.
Λεγόταν Λεονάρδος Φιλαράς. Έπεισε την Ευρώπη να βοηθήσει στην απελευθέρωση των Ελλήνων τον 17ο αιώνα. Όμως ο Πάπας ζήτησε το πιο δύσκολο αντάλλαγμα: την Ορθοδοξία.
Η μεγαλύτερη ταραχή στην ιστορία του Τορόντο είχε έναν και μόνο στόχο: τους Έλληνες μετανάστες. Μέσα σε τρεις μέρες έχασαν μαγαζιά, σπίτια και αξιοπρέπεια, επειδή ήταν Έλληνες.