Το πέρασμα του Βυζαντίου μέσα από την Ιταλία, μια λωρίδα γης που αποφάσιζε ποιος κυβερνούσε τη Ρώμη
Ήταν μια λεπτή λωρίδα βυζαντινής γης στην καρδιά της Ιταλίας. Όποιος την κρατούσε, κρατούσε τη Ρώμη.
Ήταν μια λεπτή λωρίδα βυζαντινής γης στην καρδιά της Ιταλίας. Όποιος την κρατούσε, κρατούσε τη Ρώμη.
Το πιο διάσημο ελληνογαλλικό λεξικό του 19ου αιώνα δεν το έγραψε Έλληνας, αλλά ένας Γάλλος φιλόλογος που έζησε και πέθανε για την Αρχαία Ελληνική
Τον έπιασαν αιχμάλωτο παιδί. Δεν λύγισε. Πολέμησε σαν να κουβαλούσε τις γενιές των Σουλιωτών στους ώμους. Και πριν φύγει, έγραψε την ιστορία τους.
Οι Επτά Θάλασσες δεν ήταν ποτέ επτά. Κι όμως, όποιος τις διέπλεε θεωρούνταν ήρωας. Από την αρχαία Σουμέρα ως τη βικτοριανή Αγγλία, η φράση έκρυβε πάντα μια αλήθεια: το ταξίδι δεν μετριόταν σε αριθμούς.
Το σώμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν κατέληξε στη Μακεδονία. Ο Πτολεμαίος το άρπαξε, και ξεκίνησε ένας εμφύλιος που άλλαξε την ιστορία.
Οι Ρωμαίοι δεν κατέκτησαν απλώς τη Μοισία. Έχτισαν πάνω στις ελληνικές πόλεις της Θράκης.
Όταν οι Βρετανοί μπήκαν στο Μπέργκεν-Μπέλσεν, βρήκαν 13.000 πτώματα. Και οι μόνοι που μπορούσαν να τα θάψουν… ήταν οι φονιάδες τους.
Οι Ρωμαίοι το έλεγαν «σκυλίσιο». Ο Πλάτων το θεωρούσε θεϊκό. Το γράμμα ρω κουβαλάει μια ιστορία δύναμης, έντασης και μαγείας, όπως κανένα άλλο γράμμα της ελληνικής γλώσσας.
Ήταν Έλληνας, πρίγκιπας σε ξένη χώρα, και κατέληξε να πεθάνει με δηλητήριο, μόνος, μακριά απ’ όλα.
Την άρπαζε σαν λάφυρο. Της έκοβαν τα μαλλιά σύρριζα, την έντυναν σαν άντρα και την πέταγαν σε καλύβα χωρίς φως