Όλοι λέμε τα τραγούδια του μα αυτός παραμένει άγνωστος και «φαρμακωμένος»
Ένας μεγάλος καλλιτέχνης που δεν έχει πάρει τα γαλόνια που δικαιούται.
Ένας μεγάλος καλλιτέχνης που δεν έχει πάρει τα γαλόνια που δικαιούται.
Είπαν πως τον στραγγάλισαν στη φυλακή. Πως πέθανε εξευτελισμένος. Κι όμως, ο Ιερεμίας Β΄ επέστρεψε από την εξορία και ανέβηκε ξανά στον θρόνο του.
Κανείς δεν την διέταξε. Κανείς δεν την είχε σχεδιάσει. Κι όμως, η μάχη του Ναυαρίνου κατέστρεψε τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο και άνοιξε τον δρόμο για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Δεν είδαν την Ελλάδα. Είδαν τη θάλασσα. Και ξέσπασαν σε λυγμούς. Πίστευαν πως δεν θα επιστρέψουν ποτέ ξανά.
Πολύ πριν την Πρωτομαγιά, οι Αθηναίοι είχαν ήδη δική τους γιορτή για τους τεχνίτες. Τα Χαλκεία ήταν ένα πανάρχαιο “ευχαριστώ” στη δουλειά και στο καμίνι.
Δεν παίζει ρόλο αν τα έγραψε ή όχι. Τώρα του ανήκουν. Ο Πασχάλης τραγουδάει παγκόσμια διαμάντια όχι για να τα θυμίσει. Αλλά για να τα νιώσει ξανά. Με τη φωνή της ζωής του.
Παντρεύτηκε για εξουσία και σκότωσε για να την κρατήσει. Ο θρόνος του Πτολεμαίου κράτησε λιγότερο από είκοσι μέρες.
Ένας άντρας που γνώριζε τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, τη μουσική και τη θεολογία καλύτερα απ’ όλους. Οι Έλληνες τον θεωρούσαν επικίνδυνο. Οι Ρώσοι τον έκαναν αρχιεπίσκοπο.
Στο Μουντιάλ του 1938 η Ευρώπη έπαιζε ποδόσφαιρο με τον πόλεμο πάνω από το κεφάλι της. Και κάποιοι δεν ήξεραν ότι παίζουν για τελευταία φορά.
οι Αγγελόπουλοι ενισχύουν συνεχώς την παρουσία τους.