2 τραγούδια, 1 ιστορία: Νυχτερίδες κι αράχνες & Απόψε σε έχω στην αγκαλιά μου
Μεγάλες στιγμές του Καζαντζίδη μέσα στην ίδια χρονιά με δύο σπουδαίες ερμηνεύτριες να του κάνουν δεύτερες φωνές.
Ταξίδι στο χρόνο. Μεταφερόμαστε στα 1968….
Σας «κερνάω» απόσπασμα από το βιβλίο μου (Κώστας Μπαλαχούτης: «Χρήστος Νικολόπουλος – Η ζωή μου, τα τραγούδια μου» – εκδόσεις Αλκυών, 2015):
ΑΠΟΨΕ Σ’ ΕΧΩ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Χρήστος Νικολολόπουλος
Πρώτη ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, 1968
ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ ΚΙ ΑΡΑΧΝΕΣ
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Χρήστος Νικολολόπουλος
Πρώτη ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης, Λίτσα Διαμάντη, 1968
Ο λόγος στο Χρήστο Νικολόπουλο:
«Πριν χωρίσουν είχα παίξει στην Μαρινέλλα κάποιες μελωδίες μου, που προόριζα για τη φωνή του Στέλιου. Ντρεπόμουν να τις παρουσιάσω κατευθείαν στον Καζαντζίδη. Εκείνη όμως ενθουσιάστηκε και του το είπε. Ο Καζαντζίδης χάρηκε και μου λέει: «Για να δω τι γράφεις πιτσιρίκο…» Έτσι με φώναζε εκείνος. Με το που άκουσε ο Στέλιος τις μελωδίες πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Βίρβο και τον Πυθαγόρα για να βάλουν στίχους. Δε μπορούσαν να του αρνηθούν, αφού ήταν μόνιμοι συνεργάτες του, κι έτσι τους γνώρισα από κοντά. Δεν ήταν και πολύ πρόθυμοι, γιατί ο Στέλιος, ήταν σε μια περίοδο αποχής λόγω κόντρας που είχε με τη Minos, και δεν ήθελαν να σπαταλάν το χρόνο τους άδικα. Και δικαιολογημένα μιας και αναφερόμαστε σε επαγγελματίες, στο ψηλό σκαλοπάτι της καριέρας τους, με πολλές διακρίσεις αλλά και υποχρεώσεις. Οι επιλογές του στίχου έγιναν από τον Καζαντζίδη, αλλά χωρίς αμφιβολία τα λόγια έδεναν απόλυτα με τις μελωδίες…
Έχω αρχίσει να πατάω γερά στα πόδια μου…
Οι πρώτες μου συνθέσεις που έγραψα για τον Καζαντζίδη αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν από τον κόσμο και αντέχουν εδώ και δεκαετίες στο χρόνο. Ειδικά το «Νυχτερίδες κι αράχνες» αλλά και το «Απόψε σ’ έχω στην αγκαλιά μου» ακόμα και σήμερα είναι κομμάτια που δεν λείπουν από τα προγράμματα πάσης φύσεως κέντρων διασκέδασης. Αν προσέξετε σε αυτά υπάρχουν στοιχεία πρωτοτυπίας σε σχέση με τις κλασικές φόρμες του είδους. Γεμάτα λεπτομέρειες στις εισαγωγές, στις απαντήσεις, στις παύσεις τους και τις εναλλαγές τους. Όχι όμως σε βαθμό που να αναιρούν την αμεσότητα που πρέπει να έχει ένα τραγούδι. Εκμοντερνισμός μεν αλλά με μέτρο και σε σωστές δόσεις: όσο πρέπει, όταν πρέπει, εκεί που πρέπει…
Στο «Νυχτερίδες κι αράχνες», όταν πρωτάκουσε τη μελωδία ο Καζαντζίδης του φάνηκε λίγο παράξενη, κάπως προχωρημένη για το είδος που εκπροσωπούσε. Του άρεσε όμως… Στο τραγούδι αυτό, το μουσικό μέρος στο κουπλέ το κάναμε μαζί με το φίλο μου Γιάννη Γρηγοριάδη, που ήταν και συγκάτοικος μου στις πρώτες δύσκολες ημέρες στην Αθήνα. Γράφαμε τότε διάφορα τραγούδια, δικά μου και δικά του, μαζί με το Γιάννη. Στο «Νυχτερίδες κι αράχνες», εγώ πρόσθεσα όλα τα υπόλοιπα και εξέλιξα την πλοκή του αλλά η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Και βεβαίως του το ανταπέδωσα του Γιάννη…»
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
