28 Ιουνίου έφυγε ένας από τους καλύτερους μουσικούς όλων των εποχών

Ο τόπος μας είναι ευλογημένος. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς απ’ όσους γεννήθηκαν και λειτούργησαν σε αυτόν.

Ο Βασίλης Σούκας, εξέχoν μέλος της ονομαστής μουσικής οικογένειας των Σουκαίων, έφυγε απ’ τη ζωή στις 28 Ιουνίου του 1993.

Ο Βασίλης Σούκας γεννήθηκε το 1931 στο Κομπότι Άρτας. Από μικρό παιδί ξεχώρισε για τις επιδόσεις του σε διάφορα μουσικά όργανα και τελικά καταστάλαξε στο κλαρίνο. Πηγαίος μουσικός, με δική του έντονη προσωπικότητα, ύφος και χαρακτήρα αναδείχτηκε γρήγορα ως πρωταγωνιστής στα πανηγύρια και την δισκογραφία όπου συμμετείχε ως εκτελεστής και συνθέτης. Από τα τέλη του ’50 που ρίζωσε στην Αθήνα δούλεψε σε όλα τα φημισμένα δημοτικά κέντρα που ανθούσαν στην ευρύτερη περιοχή και σύντομα απέκτησε δική του στέγη στην διασκέδαση, τα «Γλυκοχαράματα» (πρώην Πετροκότσυφας) όπου για χρόνια ήταν επικεφαλής ενός λαμπρού επιτελείου που απαρτιζόταν από τους Τάκη Καρναβά -μνημειώδης η σύμπραξή τους-, Γιούλα Κοτρώτσου, Αλέκο Κώστα, Σοφία Παπακώστα, Θανάση Βαρσαμά κ.ά.

Παράλληλα ο Βασίλης Σούκας από τα μισά του ’60 μέχρι και τα πρώτα χρόνια του ’80 διετέλεσε μαέστρος στην Pan Vox του Μαρτέν Γκεσάρ όπου ηχογράφησε παραδοσιακά και καινούργια τραγούδια με κλασικούς εκπροσώπους του δημοτικού τραγουδιού αλλά και ανερχόμενους αστέρες του είδους που μοιραία αναπτύχθηκε, το λεγόμενο λαϊκοδημοτικό, το οποίο αναμφίβολα σε ορισμένες περιπτώσεις στιγματίστηκε από ακρότητες και φτήνιες αλλά σε πολλές άλλες στιγμές απέφερε αληθινά διαμάντια.

Τα παιξίματα, οι ενορχηστρώσεις αλλά και οι νέες συνθέσεις του Σούκα έχουν πάντα την αύρα του χαρισματικού εκτελεστή, του ανθρώπου που γνωρίζει την παράδοση από πρώτο χέρι και το χώρο που κινείται και ξέρει να κατευθύνει υποδειγματικά τους υπόλοιπους συντελεστές.

Στο πλαίσιο των επανεκδόσεων της Music Box με την ένδειξη «Δημοτικά» (με την διπλοχρωμία μπλε – κόκκινο στα πρότυπα της Decca) στην δεύτερη παρτίδα της που κυκλοφόρησε στην αγορά πριν χρόνια συναντάμε δέκα cd όπου ο Σούκας κυριολεκτικά δεσπόζει.

Η συνεργασία του με τον πολύ καλό ουτίστα και ερμηνευτή Νίκο Σαραγούδα απέφερε μεγάλα σουξέ όπως η περίφημη «Σκανδαλιάρα» το 1967 σε στίχους Γιώργου Πολύζου, «Καθρέπτη θα σπάσω» κ.ά.

Το ίδιο συνέβη και με τον Γιώργο Κούρτη απ’ το Πόποβο Θεσπρωτίας με τον «Ντελή παπά λεβέντη» το 1973, «Σε περιμένω να φανείς» κ.ά. Με τον Θανάση Βαρσαμά από το Σταυρό Φθιώτιδος ο Σούκας συνεργάστηκε στενά στα Γλυκοχαράματα την περίοδο 1973 – 1976, όπου τότε ήταν ένας από τους ανερχόμενος δυναμικά ερμηνευτές του είδους, με αποτέλεσμα και αρκετά δισκογραφικά σουξέ. Αναλόγως κινήθηκε ο Σούκας και με γνωστούς επαγγελματίες όπως ο Χρήστος Φωτίου από το Αθαμάνειο Άρτας, ο Παναγιώτης Αθανασίου από το Άνω Κοτσανόπουλο Πρεβέζης που με τη σύζυγό του Παγώνα Χαλκιά αποτέλεσαν ντουέτο, τον Λειβαδιώτη Κώστα Πισίνα, την Βάσω Χαρακίδα από την Ναύπακτο και τον Κώστα Μεντζελόπουλο.

Η δεκάδα των δημοτικών επανεκδόσεων της Music Box (συστήνω ανεπιφύλακτα να την ακούσετε) ολοκληρώνεται με παραδοσιακά τραγούδια και οργανικά σε διασκευή του Σούκα, όπου ο πηγαίος σολίστας ξεδιπλώνει τον πλούτο και την μαεστρία του.

Να σημειωθεί ότι ο Βασίλης Σούκας μέχρι και το πρόωρο φινάλε του στις 28 Ιουνίου 1993 παρέμενε ανήσυχος και δημιουργικός, μπήκε στην διαδικασία σε μεγάλη ηλικία να διδαχθεί βυζαντινή μουσική (γραφή και ανάγνωση) υπό τον ιεροψάλτη – μουσικοδιδάσκαλο Βασίλη Κατσιφή και ήταν ανοιχτός σε ετερόκλητες φαινομενικά συνεργασίες με τον Κυριάκο Σφέτσα, τον Νίκο Τουλιάτο, τον Ros Dally κ.ά. σε έργα εκτός της πεπατημένης, ορισμένα εκ των οποίων παρουσιάστηκαν στο Μέγαρο Μουσικής με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον σολίστα και δημιουργό.

Αν είχε γεννηθεί αλλού θα υποκλίνονταν στην τέχνη του όλη η υφήλιος.