Αν κοιμάσαι σε εμβρυακή στάση, αυτό λέει κάτι βαθύτερο για σένα απ’ όσο νομίζεις

Στην αρχή της ζωής σου, ήσουν ακριβώς έτσι. Σφιγμένος, κουλουριασμένος, με τα χέρια σου στο στήθος και τα πόδια σου διπλωμένα, μέσα στην πιο προστατευτική φωλιά που θα γνώριζες ποτέ. Στη μήτρα. Χωρίς φως, χωρίς ήχο, χωρίς κόσμο. Μόνο εσύ και ο ρυθμός μιας καρδιάς που δεν ήταν δική σου. Κι όμως, δεκάδες χρόνια αργότερα, το σώμα επιστρέφει σε εκείνη τη στάση κάθε βράδυ. Σαν να μην ξέχασε ποτέ.

Η εμβρυακή στάση ύπνου είναι η πιο διαδεδομένη από όλες. Περίπου το 41% των ανθρώπων κοιμούνται έτσι. Και δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι μόνο θέμα ανατομίας ή άνεσης. Είναι στάση άμυνας. Είναι σήμα στο σώμα ότι «τώρα είσαι ασφαλής». Όταν το σώμα κουλουριάζεται, οι ζωτικές περιοχές προστατεύονται. Το στομάχι, το στήθος, τα γεννητικά όργανα. Είναι το ένστικτο που προϋπήρχε του πολιτισμού.

Για την ψυχολογία, αυτή η στάση δείχνει πολλά. Δεν σημαίνει μόνο ότι κάποιος είναι «ντροπαλός» ή «ανασφαλής». Δείχνει ευαισθησία. Άνθρωποι που κουλουριάζονται συχνά στον ύπνο τους είναι εκείνοι που απορροφούν τα πάντα. Που κουβαλούν το στρες και το κρατάνε μέσα τους. Δεν το ξεσπούν. Το αναδιπλώνουν, όπως κάνουν με το σώμα τους στο στρώμα.

Όμως, υπάρχει κι ένα άλλο επίπεδο. Αυτοί που κοιμούνται σε εμβρυακή στάση, πολλές φορές δεν αντέχουν να είναι ευάλωτοι. Δεν απλώνονται στον χώρο, δεν αφήνουν χέρια και πόδια ελεύθερα. Επιλέγουν –ασυνείδητα– να είναι πιο κλειστοί, πιο μαζεμένοι. Όπως όταν κάτι σε φοβίζει, όταν ο κόσμος μοιάζει μεγάλος και επικίνδυνος. Κάπως έτσι νιώθει και το σώμα σου. Και κουλουριάζεται.

Κι όμως, σε πείσμα των εύκολων χαρακτηρισμών, η εμβρυακή στάση έχει δύναμη. Είναι η στάση του restart. Εκεί που όλα ξεκινούν. Είναι το σώμα που ξαναμπαίνει στην ασφάλεια για να μπορέσει να βγει δυνατό το επόμενο πρωί. Δεν είναι αδυναμία. Είναι στρατηγική επιβίωσης. Γι’ αυτό και άνθρωποι με έντονη δημιουργικότητα, άνθρωποι που σκέφτονται πάρα πολύ, που φορτίζονται συναισθηματικά εύκολα, επιλέγουν χωρίς να το ξέρουν αυτήν τη στάση.

Η επιστήμη έχει δείξει ότι η στάση ύπνου δεν είναι τυχαία. Υπάρχει γονιδιακή προδιάθεση, υπάρχει όμως και νευρολογική μνήμη. Μια κίνηση, ένας τρόπος, ένα δίπλωμα του κορμιού, που γράφτηκε στον εγκέφαλο από τότε που ήσουν ακόμα χωρίς όνομα, χωρίς συνείδηση, χωρίς λέξεις. Μόνο με ανάγκες.

Αν κοιμάσαι έτσι, δεν είσαι αδύναμος. Είσαι συνδεδεμένος με το παρελθόν σου, με το πρωτότυπο σου. Το σώμα σου λέει μια ιστορία. Και η ιστορία αυτή ξεκινάει από την πρώτη μέρα της ύπαρξής σου.