Αν ο Γιώργος Λάνθιμος κερδίσει Όσκαρ καλύτερης ταινίας δεν θα μπορεί να το πουλήσει. Κανένας δεν μπορεί να πουλήσει το Όσκαρ του.

Όταν κάποιος κερδίζει το πιο διάσημο βραβείο στον κόσμο του κινηματογράφου, αυτό που τον περιμένει δεν είναι απλώς δόξα. Είναι και ένα νομικά δεσμευτικό χαρτί. Γιατί το αγαλματίδιο του Όσκαρ, παρότι μοιάζει δικό σου, δεν σου ανήκει απόλυτα. Από το 1951 και μετά, όλοι οι νικητές υπογράφουν μια συμφωνία με την Ακαδημία που λέει το εξής ξεκάθαρο: αν ποτέ θελήσεις να το πουλήσεις, πρέπει πρώτα να το προσφέρεις πίσω στην Ακαδημία για… 1 δολάριο.

Δεν έχει σημασία ποιος είσαι. Αν είσαι ηθοποιός, σκηνοθέτης, μοντέρ, ακόμα κι αν είσαι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ή ο ίδιος ο Γιώργος Λάνθιμος. Αν κερδίσεις Όσκαρ, υποχρεούσαι να υπογράψεις αυτό τον όρο. Δεν μπορείς να το μεταβιβάσεις. Δεν μπορείς να το δημοπρατήσεις. Δεν μπορείς να το δώσεις σε κάποιον να το κάνει επένδυση ή κειμήλιο. Αν πεθάνεις, οι κληρονόμοι σου δεν έχουν το δικαίωμα να το πουλήσουν. Το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να το κρατήσουν — ή να το επιστρέψουν.

Παλαιότερα, πριν το 1951, τέτοιοι περιορισμοί δεν υπήρχαν. Γι’ αυτό και κάποια Όσκαρ παλαιών εποχών, πουλήθηκαν με αστρονομικά ποσά. Ο Σπίλμπεργκ αγόρασε κάποτε το Όσκαρ του Κλαρκ Γκέιμπλ από το 1934 για πάνω από 500.000 δολάρια, μόνο και μόνο για να το επιστρέψει στην Ακαδημία. Όμως σήμερα αυτό είναι αδύνατο. Ό,τι Όσκαρ απονεμήθηκε μετά το 1951, δεν μπορεί να πωληθεί νόμιμα από κανέναν.

Η Ακαδημία θέλει με αυτό τον τρόπο να προστατεύσει το κύρος και την αξία του βραβείου, ώστε να μην μετατραπεί σε χρηματικό αντικείμενο ή σε συλλεκτικό είδος. Θέλει να παραμείνει σύμβολο δημιουργίας και όχι περιουσιακό στοιχείο. Όποιος δεν συμφωνεί, δεν παίρνει το αγαλματίδιο.

Κι έτσι, αν ο Λάνθιμος κερδίσει το Όσκαρ, θα σηκώσει το χρυσό αγαλματίδιο, θα το αγγίξει, θα το κρατήσει, θα φωτογραφηθεί, θα συγκινηθεί. Αλλά δεν θα μπορεί ποτέ να το πουλήσει. Και κανείς άλλος δεν θα μπορεί. Γιατί το Όσκαρ είναι σαν υπόσχεση. Δεν σου ανήκει. Στο έχουν δώσει. Και μπορούν πάντα να το πάρουν πίσω.