Από πού πήρε το όνομά του ο καφές καπουτσίνο;

Δεν είναι από ποικιλία κόκκου. Δεν είναι από ιταλική πόλη. Ο καφές καπουτσίνο πήρε το όνομά του από μοναχούς. Συγκεκριμένα, από ένα θρησκευτικό τάγμα που ιδρύθηκε στην Ιταλία το 1525, τους Καπουτσίνους. Ήταν φραγκισκανοί μοναχοί με χαρακτηριστικό, καφέ ράσο που είχε κουκούλα – κάτι σαν μικρό κάπα, που στα ιταλικά λέγεται cappuccio. Από εκεί πήρε το τάγμα το όνομά του. Και μαζί του, πήρε και ο καφές το δικό του.

Όταν ανακατεύεις δυνατό espresso με ζεστό αφρόγαλα, δημιουργείται ένα υποκίτρινο-καφέ χρώμα. Στην Ιταλία, το χρώμα αυτό θύμιζε το ράσο των Καπουτσίνων. Ο καφές απέκτησε έτσι ένα παρατσούκλι: cappuccino. Όχι γιατί είχε κάτι το θεολογικό, αλλά γιατί έμοιαζε οπτικά με το καφετί ρούχο των μοναχών.

Στην πραγματικότητα, το όνομα ξεκίνησε λίγο πιο βόρεια. Στη Βιέννη του 18ου αιώνα, ονομαζόταν Kapuziner ένας καφές με γάλα και μπαχαρικά που είχε το ίδιο καφετί χρώμα. Το όνομα πέρασε στα ιταλικά, και όταν γεννήθηκε η εκδοχή με τον αφρό από γάλα – αυτό που σήμερα ξέρουμε ως καπουτσίνο – το όνομα ήδη είχε κλειδώσει.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Για δεκαετίες, το cappuccino ήταν ένα ιταλικό ρόφημα με αυστηρή τεχνική: πρώτα ο espresso, μετά ο αχνιστός αέρας από το γάλα, και στο τέλος ο αφρός. Το καλό cappuccino έχει τρεις ζώνες: πικρή βάση, γλυκιά καρδιά, βελούδινο καπέλο. Σαν να φοράει… κουκούλα. Κι αν το σκεφτείς, αυτό το cappuccio είναι το ίδιο που φορούσαν οι μοναχοί.

Πολλοί μπερδεύονται και νομίζουν ότι το όνομα σημαίνει «καπέλο» ή «κουκούλα του αφρού». Όμως το cappuccio ήρθε από τους ανθρώπους που φορούσαν το ρούχο, όχι από το αφρόγαλα. Κι έτσι, χωρίς να το ξέρεις, κάθε φορά που παραγγέλνεις cappuccino, τιμάς ένα μοναστικό τάγμα 500 ετών.

Αν θες να θυμάσαι την ιστορία του, κοίτα το φλιτζάνι: μια δόση πάθους, μια στρώση γαλήνης, και από πάνω, ένας μανδύας μοναχικής σιωπής. Όπως ακριβώς οι Καπουτσίνοι.