Μπαίνουν με αναπηρικό αμαξίδιο και βγαίνουν περπατώντας. Οι γνωστές θαυματουργές πτήσεις.
Παριστάνουν τους ανάπηρους για να μπουν πρώτοι στο αεροπλάνο. Στο τέλος της πτήσης, το θαύμα έχει γίνει: σηκώνονται και φεύγουν.
Είναι από τα φαινόμενα που εξοργίζουν τους υπαλλήλους αεροδρομίων, κάνουν τους επιβάτες να σηκώνουν φρύδι και έχουν αποκτήσει δικό τους όνομα. Τις λένε «θαυματουργές πτήσεις». Γιατί κάθε φορά, κάποιοι άνθρωποι φαίνεται να θεραπεύονται θαυματουργά καθώς το αεροσκάφος προσγειώνεται.
Ο επιβάτης φτάνει στην πύλη επιβίβασης με αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν μπορεί να σταθεί όρθιος, δεν μπορεί να περιμένει στην ουρά, ζητά ειδική μεταχείριση. Μπαίνει πρώτος στο αεροπλάνο, πολλές φορές κάθεται σε καλύτερη θέση, και λαμβάνει ειδική φροντίδα από το προσωπικό. Στο τέλος της πτήσης όμως, η αναπηρία… εξαφανίζεται.
Αεροσυνοδοί και προσωπικό εδάφους σε μεγάλα αεροδρόμια των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής έχουν περιγράψει το ίδιο σκηνικό ξανά και ξανά. Άνθρωποι που ζητούν αναπηρικό αμαξίδιο χωρίς προφανή λόγο, το εγκαταλείπουν αμέσως μόλις πατήσουν το πόδι τους στο νέο προορισμό. Ορισμένοι μάλιστα φεύγουν βιαστικά και φορτωμένοι, λες και δεν είχαν ποτέ κανένα πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι διπλό. Πρώτον, η κατάχρηση του συστήματος επιβαρύνει τους πραγματικά ανήμπορους επιβάτες. Οι υπάλληλοι του αεροδρομίου δεν προλαβαίνουν να ανταποκριθούν σε όλα τα αιτήματα, ειδικά όταν κάποια είναι ψεύτικα. Και δεύτερον, δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο που να επιτρέπει στις εταιρείες να ζητήσουν αποδείξεις. Οποιοσδήποτε δηλώσει αναπηρία, πρέπει να γίνει δεκτός χωρίς ερώτηση.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει τόσο, που ορισμένες πτήσεις προς δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς γεμίζουν με «ανάπηρους επιβάτες» που αναρρώνουν πριν καν κατέβουν. Στατιστικά δεδομένα από το Miami International Airport δείχνουν πως το 2019 υπήρχε άνοδος 541% στα αιτήματα αναπηρικών αμαξιδίων σε σύγκριση με προηγούμενες χρονιές, και μάλιστα χωρίς αντίστοιχη αύξηση στους πραγματικούς δικαιούχους.
Η φράση “miracle flight” έχει γίνει εσωτερικό αστείο στον χώρο της αεροπλοΐας. Όμως πίσω από το γέλιο, κρύβεται θυμός. Γιατί κάθε φορά που κάποιος παριστάνει τον άρρωστο, ένας πραγματικός ασθενής μένει πίσω. Και κάθε φορά που κάποιος καταχράται το σύστημα, η καχυποψία μεγαλώνει για όλους.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
