Dalida η γυναίκα που ένωσε τη Μεσόγειο με τραγούδια και έζησε μια ζωή σαν αρχαία τραγωδία
Η Dalida, η διεθνής σταρ που τραγούδησε σε δέκα γλώσσες, έκανε τον Πειραιά παγκόσμιο σύμβολο και έζησε μια ζωή γεμάτη θρίαμβο και τραγωδία.
Γεννημένη στο Κάιρο το 1933, με ιταλικές ρίζες και μεγαλωμένη σε μια γειτονιά γεμάτη Έλληνες, Αρμένιους και Άραβες, η Dalida έφερε μέσα της την ίδια τη Μεσόγειο. Η φωνή της δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική έκφραση· ήταν η προέκταση μιας ταυτότητας που δεν περιοριζόταν σε σύνορα, αλλά κυλούσε σαν θάλασσα.
Στο Παρίσι των ’50s έγινε το φαινόμενο που τραγουδούσε σε δέκα γλώσσες. Από το «Bambino» που έσπασε κάθε ρεκόρ στη Γαλλία, ως το «Τα παιδιά του Πειραιά» που ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, η Dalida έγινε ο δίαυλος όπου οι ήχοι της Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Ιταλίας ενώθηκαν σε μια παγκόσμια μελωδία.
Η σχέση της με τον ελληνικό ήχο δεν ήταν συγκυριακή. Το «La danse de Zorba» και οι διασκευές της σε μεσογειακούς ρυθμούς απέδειξαν πως η Ελλάδα δεν ήταν για εκείνη απλώς μια έμπνευση, αλλά μέρος της ίδιας της φωνής της. Δεν είχε ελληνική καταγωγή, μα η μουσική της την έκανε οικεία σε κάθε Έλληνα.
Όμως όσο η καριέρα της φούντωνε, η προσωπική της ζωή σκοτείνιαζε. Ο θάνατος του Luigi Tenco στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο το 1967, μπροστά στα μάτια της, άλλαξε για πάντα το πρόσωπο της Dalida. Από εκείνη τη στιγμή η σκηνή έγινε θεατρική, σχεδόν τραγική, σαν να έπαιζε ρόλο σε αρχαίο δράμα.
Η τραγουδίστρια που μιλούσε με φωνές λαών
Με το «Paroles, paroles» δίπλα στον Alain Delon έδειξε ότι μπορούσε να μετατρέψει ένα τραγούδι σε θεατρικό διάλογο. Με το «Je suis malade» έκανε την εξομολόγηση της ίδιας της ψυχής της μπροστά σε εκατομμύρια. Κανείς δεν έμενε αμέτοχος, γιατί κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει τη μεσογειακή μελαγχολία που μετέφερε.
Το 1976, με το «J’attendrai», έφερε τη ντίσκο στη Γαλλία, ενώ το «Salma ya salama» και το «Helwa ya baladi» έκαναν την αραβική μουσική παγκόσμιο χορό. Ένα παιδί του Καΐρου ένωσε ξανά τις φωνές της Ανατολής με τις ορχήστρες της Δύσης.
Κάθε της τραγούδι ήταν μια ιστορία που ξεκινούσε από τη θάλασσα. Ο Πειραιάς, το Παρίσι, η Βηρυτός, η Ρώμη· όλοι αναγνώριζαν σε εκείνη το πρόσωπο μιας κοινής ταυτότητας. Η Dalida δεν ήταν μόνο τραγουδίστρια. Ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι η Μεσόγειος έχει μία ψυχή.
Κι όμως, όσο η φωνή της ένωσε λαούς, τόσο η ίδια δεν βρήκε ποτέ τη γαλήνη. Το 1987, στο Μονμάρτρη, έγραψε «η ζωή μού είναι αβάσταχτη» και έφυγε. Μια ζωή σαν αρχαία τραγωδία έφτασε στο τέλος, αφήνοντας πίσω μια κληρονομιά που παραμένει αθάνατη.
Η Dalida παραμένει μέχρι σήμερα η φωνή που έκανε τη Μεσόγειο να μοιάζει με έναν μόνο τόπο, έναν τόπο γεμάτο μελωδίες, δάκρυα και φως.
Διαβάστε ακόμη :
Δεν έγινε τραγουδιστής. Έγινε καθρέφτης μιας Ελλάδας που δεν ήξερε πώς να μιλήσει
Δεν πήγε καν γυμνάσιο. Και όμως έγραψε τα τραγούδια μιας ολόκληρης χώρας.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
