Δεν έπρεπε να τον δουν να πίνει Coca Cola, γι’ αυτό του έφτιαξαν μια λευκή Coca Cola ίδια σε γεύση
Δεν έπρεπε να τον δουν με Coca-Cola. Έτσι, μέσα στον Ψυχρό Πόλεμο, γεννήθηκε ένα από τα πιο παράξενα μυστικά
Στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου, εκεί που η πολιτική σύγκρουση δεν άφηνε περιθώρια ούτε για προσωπικές απολαύσεις, ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης Γκεόργκι Ζούκοφ είχε ένα μικρό, ανομολόγητο πάθος: του άρεσε η Coca-Cola. Την είχε δοκιμάσει κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν βρισκόταν σε επαφή με τις Συμμαχικές Δυνάμεις. Όμως υπήρχε ένα σοβαρό πρόβλημα.
Η Coca-Cola ήταν το απόλυτο σύμβολο του αμερικανικού καπιταλισμού. Στην ΕΣΣΔ εκπροσωπούσε ό,τι πιο εχθρικό και «αντεπαναστατικό» μπορούσε να φανταστεί η προπαγάνδα. Αν κάποιος έβλεπε τον Στρατάρχη να πίνει αυτό το αναψυκτικό, θα μπορούσε να θεωρηθεί προδοσία ή αδυναμία. Κι όμως, ο Ζούκοφ δεν ήθελε να την αποχωριστεί.
Έτσι, ζήτησε —μέσω Αμερικανών αξιωματούχων— να του παρασκευαστεί μια Coca-Cola άχρωμη, ώστε να μην αναγνωρίζεται. Το αίτημα πέρασε από στρατιωτικά κανάλια και έφτασε στην ίδια την Coca-Cola Company, η οποία ανταποκρίθηκε. Η λύση ήταν ευφυής και πολιτικά… διάφανη. Του έφτιαξαν μια Coca-Cola χωρίς το χαρακτηριστικό καραμελένιο χρώμα, μα με την ίδια ακριβώς γεύση.
Το νέο προϊόν συσκευάστηκε σε γυάλινα μπουκάλια που θύμιζαν βότκα και είχε κόκκινο αστέρι στο καπάκι, ώστε να μη δημιουργούνται υποψίες. Έτσι, ο Ζούκοφ μπορούσε να την απολαμβάνει χωρίς να διακινδυνεύει την εικόνα του ως πιστού κομμουνιστή ηγέτη. Ο Τύπος δεν το έμαθε ποτέ. Ήταν ένα μικρό μυστικό ανάμεσα στον Στρατάρχη και την… άλλη πλευρά του κόσμου.
Η «λευκή Coca-Cola» δεν κυκλοφόρησε ποτέ στο εμπόριο. Ήταν αποκλειστικά για τον Ζούκοφ, και αποτελεί σήμερα μια μοναδική ιστορική λεπτομέρεια που αποκαλύπτει ότι ακόμα και οι πιο σκληροί παίκτες του παγκόσμιου παιχνιδιού είχαν ανθρώπινες αδυναμίες — και ότι η γεύση, τελικά, δεν έχει ιδεολογία.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
