Δεν είχε πτυχίο, δίδασκε γυμναστική, αλλά έγινε ένας από τους πιο αυστηρούς και επιδραστικούς μαθηματικούς στην ιστορία

Τον έβλεπαν να περνάει τα φοιτητικά του χρόνια με μπύρες και ξιφασκία, όχι με βιβλία. Ο Καρλ Βάιερστρας δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του. Το πανεπιστήμιο τον άφησε πίσω και εκείνος, χωρίς πτυχίο, βρέθηκε να εργάζεται σε επαρχιακά σχολεία, διδάσκοντας ό,τι ζητούσε το ωρολόγιο πρόγραμμα: μαθηματικά, φυσική, ιστορία, γεωγραφία, γερμανικά, ακόμα και καλλιγραφία και γυμναστική.

Όμως τα βράδια, με τα παράθυρα κλειστά και τη λάμπα αναμμένη, ο Βάιερστρας μεταμορφωνόταν. Έγραφε, δοκίμαζε, απέκλειε, ξανάγραφε. Ήθελε να βάλει αυστηρούς κανόνες σε έναν κόσμο μαθηματικών που μέχρι τότε άντεχε τις αοριστίες. Το έκανε μόνος του, χωρίς φοιτητές, χωρίς πανεπιστημιακή έδρα, χωρίς κανέναν να τον περιμένει το πρωί.

Μια μέρα, ο διευθυντής του σχολείου του στη Μπράουνσμπεργκ άκουσε θόρυβο. Η τάξη ήταν άδεια. Ο Βάιερστρας δεν είχε εμφανιστεί. Τον βρήκε στο γραφείο του, ακόμα με το φως της λάμπας, τα παραθυρόφυλλα κλειστά, το πρόσωπό του σκιερό από την ολονύχτια σκέψη. Όταν του είπε ότι η ώρα του μαθήματος είχε περάσει, εκείνος απάντησε με απόλυτη ηρεμία: «Είμαι κοντά σε μια μεγάλη ανακάλυψη. Δεν μπορούσα να σταματήσω».

Και είχε δίκιο. Από αυτόν γεννήθηκε ο ορισμός του ορίου με τα περίφημα έψιλον και δέλτα, που κάθε φοιτητής μαθηματικών και φυσικών επιστημών έχει αντιμετωπίσει. Οι αποδείξεις του ήταν χειρουργικές. Εισήγαγε μια αυστηρότητα που δεν υπήρχε μέχρι τότε. Έκανε τη μαθηματική ανάλυση επιστήμη με σύνορα, όχι τέχνη με εικασίες.

Η δουλειά του αναγνωρίστηκε αργά. Όταν του πρότειναν θέση σε πανεπιστήμιο, ήταν ήδη μεγάλος. Είχε ήδη αλλάξει το μαθηματικό τοπίο. Ήταν πια αυτός που μπορούσε να σου δείξει με ακρίβεια τι σημαίνει «πλησιάζω το άπειρο» και πώς να ξεχωρίζεις το αληθινό από το πιθανό.

Ο άνθρωπος που δεν είχε πτυχίο, έγινε ο αυστηρότερος των αυστηρών. Κι αυτό που ξεκίνησε με μια ξεχασμένη ώρα γυμναστικής, κατέληξε να είναι ο κανόνας που στήριξε τον σύγχρονο κόσμο της επιστήμης.