Δεν ήξερε από μάχες, ήταν κουτσός δεν μπορούσε να περπατήσει, αλλά τον έστειλαν να σώσει τη χώρα του

Κανείς δεν περίμενε ότι αυτός που θα ανέβαινε στην έδρα του επισκόπου του Ντάραμ, του πιο στρατηγικά κρίσιμου σημείου της βόρειας Αγγλίας, θα ήταν ένας άνδρας που περπατούσε με δυσκολία και κατηγορούνταν πως ήταν σχεδόν αμόρφωτος. Ο Λουδοβίκος του Μπωμόν, γαλλικής καταγωγής, τοποθετήθηκε στη θέση αυτή όχι για τα πνευματικά του προσόντα, αλλά με την ελπίδα ότι θα προσέφερε στρατιωτική ηγεσία σε μια περιοχή που βρισκόταν διαρκώς υπό την απειλή των Σκωτσέζων του Ροβέρτου Μπρους.

Η επιλογή του θεωρήθηκε από πολλούς ατυχής. Ήταν κουτσός και στα δύο πόδια, κάτι που σε μια εποχή όπου η ιπποσύνη απαιτούσε μάχη σώμα με σώμα, θεωρούταν σχεδόν γελοίο. Κι όμως, ο βασιλιάς Εδουάρδος Β’ τον στήριξε, ελπίζοντας πως η συγγένεια του με τον ίδιο, αλλά και η πίεση της βασίλισσας Ισαβέλλας των Καπετιδών, θα εξισορροπούσαν τις ελλείψεις του. Ο Λουδοβίκος ήταν αδελφός του Ερρίκου του Μπωμόν, ο οποίος πολεμούσε για χρόνια στη Σκωτία και είχε δώσει δείγματα σκληρότητας και πίστης στο Στέμμα.

Στην πράξη, ο Λουδοβίκος έδειξε από νωρίς πόσο εύθραυστο ήταν το σχέδιο. Το 1317 απήχθη καθοδόν προς τη Σκωτία από τον αποστάτη ιππότη Γκίλμπερτ Μίντλετον και κρατήθηκε αιχμάλωτος μαζί με τον αδελφό του και δύο καρδινάλιους που συνόδευε. Οι καρδινάλιοι αφέθηκαν ελεύθεροι, εκείνος όχι. Η Αγγλία, σε κρίσιμη στιγμή του πολέμου, είχε για επίσκοπο-στρατιωτικό ηγέτη έναν αιχμάλωτο.

Παρά την ταπείνωση, συνέχισε να έχει λόγο στις υποθέσεις του βασιλείου. Το 1322 του ανατέθηκε να συγκεντρώσει χίλιους άνδρες για να αντιμετωπίσει τις επιδρομές των Σκωτσέζων, με επικεφαλής τον ήρωα της μάχης του Μπόροουμπριτζ, Έντριου Χάρκλεϋ. Ο ρόλος του Λουδοβίκου ήταν υποστηρικτικός, αλλά οι αποτυχίες στη μάχη, οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις και η αδυναμία του να υπερασπιστεί το κάστρο του Νόρχαμ, τον αποδυνάμωσαν πολιτικά.

Οι αντίπαλοί του, ακόμη και μέσα στο βασιλικό περιβάλλον, έβλεπαν την τοποθέτησή του σαν αποτυχία. Ο ίδιος ο βασιλιάς εξέφρασε την απογοήτευσή του για την ανικανότητά του να προστατεύσει τη βόρεια Αγγλία. Κι όμως, παρά το γεγονός ότι ήταν κουτσός, σχεδόν αναλφάβητος και όχι γεννημένος στρατηγός, ο Λουδοβίκος παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι το 1333. Ήταν μια μορφή που έδειχνε την απελπισία μιας εποχής όπου η πολιτική βούληση μετρούσε περισσότερο από τις πραγματικές ικανότητες.

Ο θάνατός του, τον Σεπτέμβριο του 1333, πέρασε σχεδόν απαρατήρητος, σε μια Αγγλία που ετοιμαζόταν πλέον για τον Εκατονταετή Πόλεμο. Ο Λουδοβίκος του Μπωμόν έμεινε στην ιστορία όχι για τις νίκες του, αλλά για την απορία που προκάλεσε το πέρασμά του: πώς ένας κουτσός άντρας βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του πολέμου με τους πιο αιμοδιψείς πολεμιστές της Βόρειας Ευρώπης.