Διάβαζε τις ατάκες του από τα δέντρα και τις κοιλιές των συμπρωταγωνιστών του και έγινε θρύλος
Δεν ήξερε τις ατάκες του, τις διάβαζε από τα δέντρα και τους συμπρωταγωνιστές του. Κι όμως, έγραψε ιστορία στον κινηματογράφο.
Δεν ήταν απλώς ιδιοφυΐα. Ήταν ιδιόρρυθμος, αντισυμβατικός και —για την παραγωγή του «Νονού»— σχεδόν αδύνατος να συνεργαστεί. Ο Marlon Brando, όταν ανέλαβε τον ρόλο του Βίτο Κορλεόνε, δεν αποστήθισε ποτέ τις ατάκες του. Αντ’ αυτού, ζητούσε να του γράφουν τα λόγια σε κάρτες και να τις κολλούν σε όποια επιφάνεια θα μπορούσε να κοιτάξει διακριτικά χωρίς να χαλάει το πλάνο.
Σε πολλές σκηνές, οι κάρτες με τις ατάκες του ήταν τοποθετημένες σε δέντρα στο φόντο, πίσω από βάζα, ακόμη και πάνω στην κοιλιά των συμπρωταγωνιστών του —που δεν είχαν άλλη επιλογή απ’ το να στέκονται ακίνητοι και να τον κοιτάζουν στα μάτια, όσο αυτός διάβαζε τις ατάκες με το θρυλικό του βλέμμα.
Ο Coppola ήξερε πως αν ήθελε τον Brando, έπρεπε να υποταχθεί στις ιδιοτροπίες του. Στην πραγματικότητα, οι υπεύθυνοι της Paramount δεν τον ήθελαν καν για τον ρόλο. Τον θεωρούσαν ξεπερασμένο, προβληματικό και εμπορικά ασταθή. Ο Coppola αναγκάστηκε να του κάνει δοκιμαστικό στην κουζίνα του, όπου ο Brando έβαλε χαρτομάντιλα στο στόμα του για να δημιουργήσει το “ταύρο”-στυλ του Κορλεόνε, έβαψε τα μαλλιά του και έπαιξε σαν να ήταν ήδη ο νονός της κινηματογραφικής μαφίας. Όλοι υποκλίθηκαν.
Η τακτική του να διαβάζει τις ατάκες του δεν ήταν τεμπελιά, ούτε αδυναμία, όπως πολλοί πίστευαν. Ήταν μια μέθοδος για να ακούγονται πιο αυθόρμητες, σαν να γεννιούνταν εκείνη τη στιγμή. Σύμφωνα με τον ίδιο, «αν τις αποστηθίσεις, μοιάζουν ψεύτικες». Έτσι, ακόμη και στη διάσημη σκηνή με το γατάκι στα γόνατά του, οι ατάκες ήταν κρυμμένες πίσω από διάφορα αντικείμενα, και η γάτα… απλώς μπήκε στο πλάνο τυχαία.
Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να μετατρέψει μια τέτοια ιδιοτροπία σε πυλώνα υποκριτικής τέχνης. Και κανένας άλλος δεν θα διάβαζε από… λουλούδια και στήθη, για να αποδώσει μια από τις πιο δυνατές κινηματογραφικές ερμηνείες όλων των εποχών.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
