Έφτιαξε ένα κράτος, πήγε να το αφήσει σε ένα παιδάκι, και ξέσπασε εμφύλιος
Πριν τον Καρλομάγνο και πριν τον Πιπίνο τον Βραχύ, ήταν ο Πιπίνος του Ερυστάλ. Έφτιαξε ένα κράτος, πήγε να το αφήσει σε παιδί και βγήκε νικητής ένας νόθος με σφυρί για όνομα.
Δεν ήταν βασιλιάς. Δεν είχε στέμμα, δεν βγήκε από δυναστεία. Κι όμως, κυβερνούσε όλη τη Φραγκία σαν απόλυτος άρχοντας. Ο Πιπίνος ο του Ερυστάλ, ή Πιπίνος Β’, ήταν ο πρώτος που ένωσε τα τρία βασίλεια των Φράγκων — την Αουστρασία, τη Νευστρία και τη Βουργουνδία — και κυβέρνησε ως Δούκας και Πρίγκιπας των Φράγκων, σαν να ήταν κάτι παραπάνω από βασιλιάς.
Ο πατέρας του ήταν ένας απλός αξιωματούχος. Ο ίδιος όμως δεν αρκέστηκε σε τίποτα λιγότερο από την κορυφή. Μέσα από νίκες, δολοφονίες και έξυπνους γάμους, κατάφερε να γίνει το πρόσωπο πίσω από τον θρόνο. Για 30 χρόνια, οι βασιλείς απλώς υπέγραφαν. Ο Πιπίνος κυβερνούσε.
Αλλά η αυτοκρατορία του, αυτή που έκτισε με αίμα και συμμαχίες, παραλίγο να χαθεί με τον θάνατό του. Γιατί, λίγο πριν πεθάνει, αποφάσισε να αφήσει τη διαδοχή όχι σε γιο του, αλλά στον εγγονό του — ένα παιδί που μόλις περπατούσε. Τον Theudoald.
Ήταν γιος του μεγαλύτερου νόμιμου γιου του, του Γριμωάλδου, που είχε πεθάνει νωρίς. Ήταν και το χαρτί της επίσημης συζύγου του Πεπίνου, της πανίσχυρης Πλεκτρούδης, η οποία ήθελε να κρατήσει τη δυναστεία στα δικά της χέρια. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: ο Πιπίνος είχε κι άλλους γιους. Από μια γυναίκα που δεν ήταν νόμιμη. Μια ερωμένη που λεγόταν Αλπαΐδα.
Ο πιο επικίνδυνος από αυτούς ήταν ο Κάρολος. Σκληροτράχηλος, χαρισματικός, μαχητής. Η Πλεκτρούδη τον ήξερε καλά. Και τον φοβόταν. Μόλις πέθανε ο Πιπίνος, τον φυλάκισε αμέσως.
Αλλά δεν ήταν αρκετό. Μέσα σε λίγους μήνες ξέσπασε εμφύλιος. Οι αριστοκράτες της Αουστρασίας δεν ήθελαν να κυβερνιούνται από ένα παιδάκι. Ήθελαν πολέμαρχο. Και τον βρήκαν στον Κάρολο. Αυτός απέδρασε, συγκέντρωσε στρατό, τσάκισε τους αντιπάλους του και έγινε ο πραγματικός άρχοντας της Φραγκίας.
Τον είπαν Κάρολο Μαρτέλο. Γιατί χτυπούσε σαν σφυρί. Και ήταν αυτός που λίγα χρόνια αργότερα σταμάτησε την επέλαση των Αράβων στη μάχη του Τουρ. Που έστρωσε τον δρόμο για τον γιο του, Πιπίνο τον Βραχύ, και για τον εγγονό του, Καρλομάγνο.
Ένας παππούς έχτισε ένα κράτος. Πήγε να το αφήσει σε ένα παιδί. Και τελικά, το κράτος πέρασε στον πολεμιστή που όλοι φοβόντουσαν. Στον νόθο που έγινε πατέρας μιας αυτοκρατορίας.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
