Έφτιαξε ψεύτικο γίγαντα, τον έθαψε και τον πούλησε σαν θαμμένο απολίθωμα από την εποχή του Αδάμ

Το 1869, στην καρδιά της Αγροτικής Αμερικής, ένας χρεωμένος καπνοκαλλιεργητής από τη Νέα Υόρκη σκέφτηκε κάτι απλό:
“Οι άνθρωποι πιστεύουν τα πάντα. Γιατί να μην τους πουλήσω έναν νεκρό γίγαντα;”
Το σχέδιο ήταν εξωφρενικό. Κι όμως, λειτούργησε.
Τον έφτιαξε, τον έθαψε και τον πούλησε σαν ιερό απολίθωμα από την εποχή του Αδάμ.

Ονομάστηκε “Cardiff Giant”. Ήταν ένα γλυπτό 3,6 μέτρων, ολόγυμνο, με πρόσωπο βασανισμένο, φλέβες, μυς και δάχτυλα. Σκαλισμένο σε γύψο και αλάτι, πέτρα μαλακή που μοιάζει με απολίθωμα. Ο δημιουργός του, ο George Hull, πλήρωσε σχεδόν $3.000 (τεράστιο ποσό για την εποχή), μόνο και μόνο για να ξεγελάσει μια χώρα.

Το πτώμα-γίγαντας είχε όλα τα “σημάδια” του αρχαίου: ρυτίδες, μαρμάρινο βλέμμα, στάση ταφής, χέρια σταυρωμένα στο στήθος. Η υφή του ήταν πορώδης, σαν πέτρα που έμεινε αιώνες θαμμένη. Το έφτιαξαν σε έναν αχυρώνα στην Iowa, νύχτες κρυφές, με σμίλες, καλέμια και τρεις άντρες που ορκίστηκαν σιωπή.

Μόλις το έργο ολοκληρώθηκε, το μετέφεραν με κάρα και μουσαμάδες σε μια φάρμα κοντά στο Cardiff, New York. Το μπλοκ ζύγιζε πάνω από τρεις τόνους. Χρειάστηκαν τρεις εβδομάδες να το φέρουν — σαν να μετέφεραν ιερό λείψανο. Εκεί, το έθαψαν μυστικά. Και μετά το “ανακάλυψαν”.

Ένας αγρότης, υποτίθεται τυχαία, χτύπησε το φτυάρι πάνω στην πέτρα. Ήταν το 1869. Μέσα σε λίγες ώρες, συρρεύσανε πλήθη. Χριστιανοί, παπάδες, δάσκαλοι, γιατροί. Όλοι ήθελαν να δουν το “απολίθωμα του Γίγαντα”, απόδειξη της Βιβλικής Γένεσης. Πλήρωναν για να τον δουν. Μερικοί τον προσκυνούσαν.

Το γύρω της φάρμας στήθηκαν σκηνές, πάγκοι, μέχρι και ορχήστρα. Εφημερίδες έγραφαν για “το εύρημα του αιώνα”. Επιστήμονες διχάζονταν. Άλλοι έλεγαν “είναι απάτη”. Άλλοι: “είναι θαύμα”. Ο P.T. Barnum, ο βασιλιάς των θεαμάτων, πρόσφερε $50.000 για να τον αγοράσει. Δεν του τον έδωσαν. Έφτιαξε δικό του αντίγραφο.

Μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, ο ψεύτικος γίγαντας είχε αποφέρει δεκάδες χιλιάδες δολάρια σε έσοδα. Ο δημιουργός του, κυνικός και ήρεμος, έβλεπε μια χώρα να παραληρεί μπροστά σε ένα ψέμα — και γελούσε. Δεν ήθελε να εξαπατήσει για τα λεφτά. Ήθελε να αποδείξει κάτι χειρότερο:
Ότι η πίστη είναι τυφλή όταν τη θρέφεις με προσμονή.