Έγινε κωμικός επειδή ο γιατρός είπε πως η καρδιοπαθής μητέρα του πρέπει να γελάει

Πριν γίνει ο μαγικός Γουίλι Γουόνκα, πριν τρελάνει κόσμο στο «Young Frankenstein» και πριν αλλάξει για πάντα την έννοια του παράξενου βλέμματος στην οθόνη, ο Gene Wilder ήταν ένα μικρό παιδί στη Μιλγουόκι που είχε μόνο έναν στόχο: να κάνει τη μαμά του να γελάει.

Η μητέρα του, Jeanne Silberman, υπέφερε από σοβαρή καρδιοπάθεια. Όταν ο Gene ήταν μόλις οκτώ ετών, ο γιατρός της οικογένειας γύρισε και του είπε κάτι που του άλλαξε τη ζωή: «Προσπάθησε να μην της προκαλείς στεναχώρια. Αν μπορείς, κάν’ την να γελάει.» Δεν ήταν συμβουλή καριέρας. Ήταν συνταγή επιβίωσης.

Αυτό το παιδί πήρε την αποστολή στα σοβαρά. Έστηνε μικρές παραστάσεις στο σαλόνι, έκανε μούτες, φωνές, χορούς. Ό,τι έπιανε το μυαλό του για να τη δει να χαμογελάει. Κι όταν έβλεπε ότι πιάνει, κάτι μέσα του έπαιρνε φωτιά. Ήταν σαν να κατάλαβε πως το γέλιο μπορεί να είναι φάρμακο — και ίσως, αν το χειριστεί καλά, και επάγγελμα.

Δεν έγινε ηθοποιός επειδή ήθελε να γίνει διάσημος. Ούτε επειδή τον τράβηξε το Χόλιγουντ. Έγινε επειδή κάποιος του είπε πως αν καταφέρει να κάνει τη μητέρα του να γελάσει, θα της έδινε χρόνια ζωής. Και μέσα από εκείνο το χαμόγελο, γεννήθηκε ένας από τους πιο ευγενικούς, περίπλοκους και ανθρώπινους κωμικούς που πέρασαν ποτέ από τη μεγάλη οθόνη.

Ο Gene Wilder δεν έπαιζε κωμωδία για να κάνει θόρυβο. Έπαιζε για να αγγίξει καρδιές, να μαλακώσει τον πόνο, να θυμίσει ότι το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο είναι να κάνεις κάποιον να γελάσει την ώρα που δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει.