Έγινε Παπαξήγηση. Ο Πάπας που δεν υπήρξε ποτέ αλλά του έδωσαν όνομα, εικόνες και βιογραφικό.

Δεν ήταν προφητεία. Ούτε συνωμοσία. Ήταν απλώς ένα λάθος αντιγραφής. Κι όμως, η Καθολική Εκκλησία του έδωσε όνομα, του απέδωσε ιστορική θέση και τον τοποθέτησε ανάμεσα στους Ποντίφικες της Ρώμης. Ο Πάπας Donus II δεν υπήρξε ποτέ. Κι όμως, για αιώνες τον θεωρούσαν υπαρκτό.

Η ιστορία ξεκινά τον Μεσαίωνα, όταν μοναχοί-γραμματείς αντέγραφαν παπικά έγγραφα σε λατινικά χειρόγραφα. Ο τιμητικός τίτλος “domnus” (σεβασμιότατος) εμφανιζόταν συχνά πριν το όνομα του Πάπα, π.χ. Domnus Benedictus. Κάποιος, σε κάποια αντιγραφή, διάβασε το “Domnus” ως κανονικό όνομα, και θεώρησε ότι υπήρξε Πάπας με το όνομα… Domnus ή Donus.

Έτσι γεννήθηκε ο ανύπαρκτος “Πάπας Donus II”, υποτιθέμενος διάδοχος του αληθινού Πάπα Donus του 7ου αιώνα. Το λάθος εξαπλώθηκε, και γρήγορα άρχισε να εμφανίζεται σε παπικούς καταλόγους, βιβλία Ιστορίας και χρονολόγια της Καθολικής Εκκλησίας, κυρίως από τον 14ο έως τον 17ο αιώνα.

Και δεν έμεινε μόνο εκεί. Ορισμένοι σχολιαστές, νομίζοντας ότι Donus II ήταν υπαρκτός, άρχισαν να του προσδίδουν και χαρακτηριστικά: πως υπήρξε ευσεβής, πως έκανε διοικητικές μεταρρυθμίσεις, πως συνέβαλε στη διατήρηση της ενότητας. Ακόμα και εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν με φανταστικά πορτρέτα του.

Μέχρι που οι σύγχρονοι ιστορικοί, με πρόσβαση στα πρωτογενή αρχεία, κατέρριψαν την ύπαρξή του. Το Annuario Pontificio, το επίσημο έγγραφο της Καθολικής Εκκλησίας με τους Πάπες ανά εποχή, δεν αναγνωρίζει κανέναν Donus II. Σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ιστορικής παρεξήγησης που… χειροτονήθηκε.

Ένα απλό λάθος. Μια παρεξήγηση σε λατινική λέξη. Και τελικά, ένας Πάπας που δεν υπήρξε ποτέ, αλλά για αιώνες αναφερόταν σαν να ήταν αληθινός. Μια πραγματική… Παπαξήγηση.