Έλεγε ότι τον παρακολουθεί το FBI και τον έλεγαν τρελό. Μετά αυτοκτόνησε.
Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ κατέληξε να θεωρείται τρελός επειδή μιλούσε για παρακολούθηση. Όταν αυτοκτόνησε, όλοι σοκαρίστηκαν.
Στις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ επαναλάμβανε κάτι που στους φίλους του ακουγόταν σαν παραλήρημα: ότι τον ακολουθούσαν, τον κατέγραφαν, παραβίαζαν την ιδιωτικότητά του. Μιλούσε για μυστικούς πράκτορες, για τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, για φακέλους που χτίζονταν πίσω από την πλάτη του. Οι περισσότεροι τον κοιτούσαν με λύπη. «Τα έχει χάσει», έλεγαν. «Έχει καταθλιπτικά επεισόδια». Το 1961, αυτοκτόνησε με το κυνηγετικό του όπλο. Και μόνο τότε άρχισε να φαίνεται ποιος πραγματικά είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα — εκείνος ή οι γύρω του.
Ο Χέμινγουεϊ ήταν όλα όσα δεν συγχωρούσε το FBI του Ψυχρού Πολέμου. Ήταν ανεξάρτητος, διάσημος, αντιφασίστας, φίλος με Κουβανούς ψαράδες, γνώριζε ισπανικά πολιτικά δίκτυα, έπινε πολύ, και μιλούσε δημόσια με απόψεις που δεν χωρούσαν σε πολιτικά κουτάκια. Ο Χούβερ, ο πανίσχυρος διευθυντής του FBI, δεν εμπιστευόταν κανέναν με τέτοιο προφίλ. Και από τη δεκαετία του ’40, ο Χέμινγουεϊ μπήκε στο στόχαστρο.
Χρόνια ολόκληρα, το FBI τον παρακολουθούσε. Στην Κούβα, στις ΗΠΑ, στις μετακινήσεις του στην Ευρώπη. Οι φάκελοι γέμιζαν με αναφορές για τις παρέες του, τα οικονομικά του, τις κινήσεις του, ακόμα και τα ερωτικά του. Ο ίδιος ένιωθε ότι κάτι τον κατατρέχει. Δεν μπορούσε να αποδείξει τίποτα, κι όμως το ένιωθε μέσα του σαν σκιά. Όταν άρχισε να το λέει ανοιχτά, κανείς δεν τον πίστεψε. Του πρότειναν ψυχιατρική βοήθεια. Τον έβαλαν σε νοσοκομείο. Του έκαναν ηλεκτροσόκ.
Η ψυχική του υγεία κατέρρεε, αλλά όχι από φαντάσματα. Από μια αλήθεια που δεν μπορούσε να φωνάξει χωρίς να γελοιοποιείται. Η καχυποψία έγινε παράνοια, η παράνοια έγινε κατάθλιψη, και τελικά η κατάθλιψη έγινε μια σφαίρα στο κεφάλι του.
Χρόνια μετά τον θάνατό του, με τον Νόμο περί Ελευθερίας Πληροφόρησης, αποχαρακτηρίστηκαν επίσημα οι φάκελοι του FBI. Ήταν 127 σελίδες. Εσωτερικές εκθέσεις, παρακολουθήσεις, τηλεγραφήματα, αναφορές. Όλα αυτά που ο Χέμινγουεϊ έλεγε και δεν τον πίστευαν. Ο ίδιος είχε πέσει. Εκείνοι που τον αμφισβήτησαν, είχαν μείνει πίσω να κοιτούν ένα πτώμα και έναν φάκελο γεμάτο επιβεβαιώσεις.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
