Ένας ωραίος και γλυκόλαλος ερμηνευτής που έφυγε άδοξα

Το 1963 ο Πέτρος Αναγνωστάκης βρισκόταν στις μεγάλες τους δόξες. Συναισθηματικός ερμηνευτής, με ωραία εμφάνιση, φινετσάτο χτένισμα και λεπτό, σαν γραμμή πάνω απ’ τα χείλη μουστακάκι, ράγιζε καρδιές.

Είχε ήδη γνωρίσει επιτυχίες στο πλευρό του Γιώργου Ζαμπέτα (Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου,  Στάσου στο 16 κ.ά.) στην  μικρή εταιρεία Monte Carlo και πλέον φιγουράριζε δυναμικά σαν ανερχόμενο πρώτο όνομα τόσο στην δισκογραφία όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις.

Ο Μανιάτης, αλλά μεγαλωμένος στον Πειραιά, Αναγνωστάκης, έδρεπε πia δάφνες στην Odeon/ Parlophone (μετέπειτα Minos) σημειώνοντας απανωτά σουξέ με δημιουργίες του Δερβενιώτη, του Μπακάλη, του Γκούτη, του Μανισαλή, του Μαρκάκη και άλλων μαστόρων.

Ποιος δεν ξέρει τα: Σε μια νύχτα μου ‘χεις κάνει, Δέκα συμβουλές, Πληγωμένοι κι οι δυο, Πληροφορίες κακές, Οι αναμνήσεις, Μεγάλη θλίψη, Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου, Περπατώ και σφυρίζω θλιμμένα, Δεν ανθίζουν λουλούδια κ.ά.

Και υπάρχουν αρκετά ακόμη τραγούδια του Αναγνωστάκη, εκείνης της περιόδου, που ξεχώρισαν στην εποχή τους αλλά δεν κέρδισαν και τη μάχη και το χρόνο.

Το φινάλε του ερμηνευτή, την 1^η Ιουλίου 1996, ήταν άδοξο. Μετρούσε μερικά χρόνια εκτός ζωντανών εμφανίσεων και πολλά παραπάνω εκτός δισκογραφίας.