Έπρεπε να θηλάσουν τις θηλές του Βασιλιά για να δείξουν την υποταγή τους

Σε μια εποχή που η υποταγή δεν δηλωνόταν με ένα χαρτί, ούτε με μια υπογραφή, αλλά με το σώμα, ορισμένοι λαοί ακολουθούσαν τελετουργίες που σήμερα μοιάζουν εξωφρενικές. Στους αρχαίους κελτικούς και γαελικούς πολιτισμούς, ένας άρχοντας δεν αποδείκνυε την πίστη του στον βασιλιά με υποκλίσεις ή όρκους. Έπρεπε να σκύψει και να θηλάσει τις θηλές του. Κυριολεκτικά.

Η πράξη αυτή δεν είχε τίποτα το ερωτικό. Ήταν ιεραρχική, τελετουργική και απολύτως συμβολική. Ο υποτελής παρουσίαζε τον εαυτό του σαν παιδί απέναντι στον κυρίαρχο-πατέρα ή ακόμα και μητέρα-τροφό. Ο βασιλιάς, ως πηγή ζωής και δύναμης, δεν κυβερνούσε απλώς. Θήλαζε υποταγμένους. Όχι από ευχαρίστηση, αλλά από καθήκον. Ήταν μέρος του θεσμού.

Το φαινόμενο καταγράφεται στην πρώιμη μεσαιωνική Ιρλανδία, ενώ παρόμοιες πρακτικές εντοπίζονται και στη Σκωτία. Οι λατινικές πηγές αναφέρουν τη φράση “sugere papillas regis” – δηλαδή «θηλασμός των θηλών του βασιλέως». Ήταν ένδειξη απόλυτης υποταγής, ισχυρότερη από κάθε λόγο, γιατί παραβίαζε το ίδιο το σώμα. Έβαζε το στόμα σου στο στήθος κάποιου άλλου, ενώπιον θεατών.

Κάποιοι ανθρωπολόγοι πιστεύουν ότι η ρίζα αυτής της πρακτικής εκτείνεται μέχρι την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, όταν ο ηγέτης είχε μισοθεϊκή υπόσταση και έπρεπε να ενσαρκώνει πηγή τροφής, γονιμότητας και ασφάλειας. Η θηλή του βασιλιά ήταν ιερή. Στην ουσία, δεν θήλαζες άνθρωπο. Θήλαζες εξουσία.

Δεν ήταν όμως πράξη τιμής. Ήταν ταπείνωση. Ήταν μια βουβή κραυγή: «Σε ανήκω. Είμαι δικός σου. Δεν έχω φωνή – μόνο στόμα για να δείξω την εξάρτησή μου». Ήταν ένα φιλί απόλυτης αδυναμίας. Και ταυτόχρονα, ένας όρκος που δεν μπορούσε να παρθεί πίσω.

Σήμερα, η φράση έχει εξαφανιστεί. Η πράξη ξεχάστηκε. Αλλά η έννοια επιβιώνει. Κάθε φορά που κάποιος γονατίζει μπροστά στην εξουσία, που προσφέρει κάτι από το σώμα του για να γίνει αποδεκτός, ο απόηχος εκείνης της σκοτεινής τελετής ζει ακόμα — χωρίς θηλές, αλλά με την ίδια υποταγή.