Έθαψε δέκα παιδιά του. Και έγραψε την πιο όμορφη μουσική που άκουσε ποτέ ο κόσμος
Έχασε δέκα παιδιά. Και όμως, έγραψε την πιο θεϊκή μουσική που ακούστηκε ποτέ.
Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ απέκτησε είκοσι παιδιά. Δέκα απ’ αυτά πέθαναν όσο ζούσε. Άλλα πέθαναν βρέφη, άλλα μικρά παιδιά. Δύο πέθαναν την ίδια εβδομάδα. Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον συνεχή αποχωρισμό, ο Μπαχ δεν σταμάτησε να γράφει. Δεν έγραψε θρήνους. Έγραφε για τον Θεό. Για την αιωνιότητα.
Έχασε τη σύζυγό του Μαρία Μπάρμπαρα όσο βρισκόταν σε ταξίδι. Επέστρεψε και τη βρήκε θαμμένη. Δεν άφησε επιστολές πόνου. Δεν διέκοψε το έργο του. Λίγα χρόνια μετά παντρεύτηκε ξανά. Απέκτησε κι άλλα παιδιά. Ο θάνατος συνέχιζε να τους παίρνει. Εκείνος συνέχιζε να συνθέτει.
Η μουσική του είναι γιορτή. Και όμως, η ζωή του ήταν φθορά. Ήταν αυστηρός, εργατικός, θρησκευόμενος. Δεν έπαιξε μπροστά σε βασιλιάδες, ούτε γνώρισε φήμη όσο ζούσε. Έγραψε για την Εκκλησία, για τα παιδιά του σχολείου, για τον Θεό. Πολλές φορές κάτω από ασφυκτικές προθεσμίες. Κι όμως, τα έργα του μοιάζουν σαν να του ψιθύριζε κάτι πέρα από τον κόσμο αυτό.
Ήταν απλός υπάλληλος. Έπαιρνε παραγγελίες για εκκλησιαστικές καντάτες και εβδομαδιαίους ύμνους. Έγραφε μία καντάτα την εβδομάδα για τρία χρόνια. Η παραμικρή αλλαγή στη λειτουργία τον ενέπνεε να συνθέτει κάτι νέο. Η μουσική του δεν είχε σκοπό την υστεροφημία. Είχε σκοπό τη λύτρωση.
Σήμερα τον αποκαλούμε πατέρα της δυτικής μουσικής. Έγινε το θεμέλιο πάνω στο οποίο πάτησαν όλοι: από τον Μότσαρτ μέχρι τον Σοπέν. Οι σύγχρονοί του δεν τον καταλάβαιναν. Οι γιοι του έγιναν διάσημοι. Εκείνος ξεχάστηκε για εκατό χρόνια. Και μετά, η μουσική του αναστήθηκε.
Δεν γνωρίζουμε αν έκλαψε όταν έχασε τα παιδιά του. Δεν σώζονται λόγια του για τον θάνατο. Μόνο νότες. Στις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής του, έγραφε φούγκες που μοιάζουν με σκαλιά προς τον ουρανό. Έγραφε χορωδίες που δεν φαίνεται να προέρχονται από άνθρωπο.
Ήταν άνθρωπος που περπατούσε στη λάσπη, με βάρος δέκα τάφων στους ώμους. Και ταυτόχρονα, η μουσική του πετούσε πάνω από όλους. Εκείνος που έχασε τα πάντα, έγραψε αυτό που ο κόσμος δεν ξέχασε ποτέ.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
