Έβαλε μέσο για να πάει στρατό γιατί αρχικά τον είχαν απορρίψει για λόγους υγείας.

Το 1940, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η χώρα ετοιμαζόταν για πόλεμο. Οι νέοι έμπαιναν στον στρατό, οι πολιτικοί ετοίμαζαν λόγους, και η κοινωνία έβραζε. Κι όμως, ένας άντρας με ένδοξο όνομα, πλούσια οικογένεια και φιλοδοξία για τη μεγάλη πολιτική σκηνή, δεν μπορούσε να καταταγεί. Τον απέρριψαν λόγω υγείας. Αυτός ο άντρας ήταν ο John F. Kennedy.

Ο μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ είχε από μικρός σοβαρά προβλήματα στη μέση. Υπέφερε από χρόνιο πόνο, έπαιρνε φάρμακα σε καθημερινή βάση και, όπως υποψιάζονται οι ιστορικοί, έπασχε από Addison’s disease, μια αυτοάνοση ενδοκρινική διαταραχή που επηρεάζει την παραγωγή των ορμονών του στρες. Ο στρατός, λοιπόν, όταν εξέτασε τον νεαρό Κένεντι, τον έκρινε ακατάλληλο.

Αλλά ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι δεν ήθελε να μείνει πίσω. Η εικόνα του ανθρώπου που «δεν πήγε» δεν ταίριαζε ούτε στο προφίλ του, ούτε στα όνειρά του. Επιστρατεύει τον πατέρα του — τον Τζόζεφ Κένεντι, έναν από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους της εποχής, πρώην πρέσβη στο Λονδίνο και σύμβουλο των ισχυρών της Ουάσιγκτον. Με την παρέμβασή του, ο νεαρός Τζακ εντάσσεται το 1941 στο Πολεμικό Ναυτικό.

Δεν πήγε όμως σε γραφείο ή σε διοικητική θέση. Ο Κένεντι έφτασε μέχρι τις πρώτες γραμμές του πολέμου στον Ειρηνικό. Εκεί διοικούσε το περιπολικό τορπιλοβόλο PT-109. Και τότε έγινε το απίστευτο: ένα ιαπωνικό πολεμικό πλοίο διέλυσε το σκάφος του στα δύο. Δύο άνδρες σκοτώθηκαν επί τόπου. Οι υπόλοιποι τραυματισμένοι και χαμένοι στη θάλασσα. Ο Κένεντι, με κολύμπι και σφίγγοντας ένα σκοινί με τα δόντια του, έσυρε έναν τραυματία μέχρι ένα νησάκι, διανύοντας πάνω από 5 χιλιόμετρα μέσα σε μαύρα νερά, ανάμεσα σε βάρκες, πετρέλαιο και κίνδυνο.

Επέζησε. Έσωσε το πλήρωμά του. Και τιμήθηκε για τον ηρωισμό του. Το μέσο που τον έβαλε στον στρατό, ναι, υπήρξε. Αλλά ο πόλεμος τον δοκίμασε και τον δέχτηκε με τρόπο που ελάχιστοι άντρες έχουν βιώσει.

Όταν επέστρεψε, ήξερε ότι δεν ήταν πια ο ίδιος. Ο πόνος στη μέση χειροτέρεψε. Έζησε την υπόλοιπη ζωή του με νάρκες στη σπονδυλική στήλη, ορμονικές ενέσεις και κρυφά φάρμακα. Αλλά είχε κάτι που δεν μπορούσε να του το πάρει κανένας: το δικαίωμα να λέει ότι δεν κρύφτηκε από τον πόλεμο.

Το 1961 έγινε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Και στις φωτογραφίες του με στολή, πίσω από το χαμόγελο, ξέρεις πια τι κρύβεται: μια απόρριψη, μια παρέμβαση, ένας ηρωισμός, κι ένας άνθρωπος που ήξερε ότι το μέλλον χτίζεται με πείσμα — όχι με άρνηση.