Φίλησε τη νεκρή βασίλισσα 230 χρόνια μετά τον θάνατό της, επειδή ήθελε, έστω για μια φορά, να φιλήσει μια βασίλισσα
Ο Σάμιουελ Πέπυς, ανώτερος αξιωματούχος και περιβόητος διαστροφικός χρονικογράφος, αποφάσισε στα 36α γενέθλιά του να φιλήσει μια βασίλισσα. Το πρόβλημα; Εκείνη ήταν νεκρή εδώ και 230 χρόνια.
Το 1437 πέθανε στην Αγγλία η Κατερίνα της Βαλουά, βασίλισσα και χήρα του Ερρίκου Ε’. Την έθαψαν σε αεροστεγές φέρετρο, το οποίο σφράγισε τον χρόνο. Δύο αιώνες αργότερα, σε εργασίες στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ, το καπάκι γλίστρησε. Η γυναίκα που κάποτε λάτρεψαν βασιλείς και αυλές, εμφανίστηκε ξανά: καλά διατηρημένη, με χαρακτηριστικά σχεδόν ζωντανά. Ακόμη και το ρουζ στα μάγουλά της ήταν εμφανές.
Η εικόνα της προκάλεσε συγκλονισμό. Ήταν σαν να είχε σταματήσει ο θάνατος για χάρη της. Ο κόσμος της εποχής έβλεπε το άφθαρτο σώμα σαν θεϊκό σημάδι, σαν κάτι ανάμεσα σε θαύμα και κατάρα. Και για τον Σάμιουελ Πέπυς, η αποκάλυψη έγινε μια ευκαιρία που δεν ήθελε να χάσει.
Ο Πέπυς ήταν γνωστός στην Αγγλία του 17ου αιώνα για δύο πράγματα: τη θέση του ως κρατικός αξιωματούχος και τα σκανδαλιστικά του ημερολόγια. Έγραφε με κάθε λεπτομέρεια τα πάντα. Από τα οικονομικά της χώρας μέχρι τις στιγμές που “με το χέρι μου κάτω από τη φούστα της υπηρέτριας” έγραφε ότι τον έπιασε η γυναίκα του.
Την ημέρα που έκλεινε τα 36 του χρόνια, το 1667, πήρε μια απόφαση που έμελλε να μείνει στην πιο σκοτεινή γωνιά της αγγλικής ιστορίας. Έγραψε:
«Πήγα στο Αββαείο και, με άδεια, είδα το σώμα της βασίλισσας Κατερίνας της Βαλουά. Κράτησα το πάνω μέρος του σώματος στα χέρια μου. Και φίλησα το στόμα της. Σκέφτηκα ότι φίλησα μια βασίλισσα. Σήμερα κλείνω τα 36 μου χρόνια. Και φίλησα μια βασίλισσα.»
Το περιστατικό διασώθηκε χάρη στα ημερολόγιά του. Δεν το αρνήθηκε ποτέ. Δεν ένιωσε τύψεις. Αντιθέτως, το θεώρησε δώρο. Σαν να είχε, για μία στιγμή, δική του μια βασίλισσα. Έστω και νεκρή.
Για πολλά χρόνια το φέρετρο έμεινε ανοιχτό. Η νεκρή βασίλισσα παρέμενε σε κοινή θέα, σαν αξιοπερίεργο. Μόνο επί βασιλείας της Βικτωρίας σφραγίστηκε ξανά, με τιμές. Είχαν περάσει τετρακόσια χρόνια.
Σήμερα, κανείς δεν θυμάται αν η Κατερίνα της Βαλουά αγαπήθηκε για το πνεύμα, τη σοφία ή την ομορφιά της. Το φιλί του Πέπυς όμως την στοίχειωσε για πάντα. Σαν να μην έφταναν οι δύο αιώνες αποσύνθεσης, έπρεπε να ανεχτεί και τα πάθη των ζωντανών.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
