Γεννιέται την Άνοιξη, έχει εφτά βούλες και τη φωνάζουμε Πασχαλίτσα. Γιατί;
Δεν είναι απλώς ένα κόκκινο έντομο με βούλες. Η πασχαλίτσα έχει όνομα που φέρει άνοιξη και Πάσχα. Είναι το πιο αγαπημένο πλάσμα της Λαμπρής – και όχι μόνο για τα παιδιά.
Κανείς δεν της έδωσε αυτό το όνομα τυχαία. Η πασχαλίτσα εμφανίζεται όταν η φύση ξυπνά και η ζωή αρχίζει να μοσχοβολά. Είναι από τα πρώτα πλάσματα που βλέπουν τα παιδιά την άνοιξη, εκεί που τα λουλούδια γεμίζουν χρώμα και ο αέρας μυρίζει καθαριότητα, σαν να έχουν αλλάξει τα σεντόνια του κόσμου.
Οι παλιοί την έλεγαν λαμπρίτσα. Άλλοι τη φώναζαν κοκκινέλλα. Αλλά εκείνο το «πασχαλίτσα» είναι που έμεινε. Γιατί το έντομο αυτό, με τις εφτά μαύρες βούλες και το βαθύ κόκκινο χρώμα, κάνει πάντα την πρώτη του εμφάνιση γύρω από τη Λαμπρή. Και κάπως έτσι, έγινε το πιο τρυφερό σημάδι ότι έρχεται το φως.
Στις λαϊκές παραδόσεις, η πασχαλίτσα δεν είναι ποτέ ενοχλητική. Αν πέσει στο χέρι σου, τη φυλάς. Δεν την κυνηγάς. Τη χαϊδεύεις και της μιλάς. Λες μια ευχή, κάνεις έναν σταυρό, ή λες πως φέρνει τύχη. Μερικοί ψιθυρίζουν λόγια όπως “πέτα πασχαλίτσα, φέρε μου αγάπη”. Άλλοι απλώς χαμογελούν.
Το εντυπωσιακό είναι ότι το μικρό αυτό έντομο κοιμάται όλο τον χειμώνα. Χώνεται στο χώμα, κάτω από πέτρες, σαν να περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που όλα θα πρασινίσουν. Και όταν ξυπνά, ξυπνά μαζί με τα σπαρτά, τους ήλιους και τα τραπέζια που στρώνονται έξω.
Οι επιστήμονες την αγαπούν γιατί προστατεύει τις καλλιέργειες – τρώει τα έντομα που καταστρέφουν τα φυτά. Οι ποιητές την αγαπούν γιατί μοιάζει σαν σταγόνα αίματος που χορεύει στον αέρα. Κι οι χριστιανοί την αγαπούν γιατί είναι ένα από τα μικρά θαύματα που δείχνουν πως όλα γίνονται καινούργια την Άνοιξη.
Κανένα άλλο ζώο δεν κουβαλάει τόσα παιδικά βλέμματα πάνω του. Καμία άλλη κουκίδα στον αέρα δεν γεμίζει με τόση απλότητα το στόμα των ανθρώπων με χαμόγελα. Και κανένα άλλο έντομο δεν πήρε όνομα που να θυμίζει τόσο γλυκά τη μεγαλύτερη γιορτή.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
