Γιατί αγνόησαν την επιθυμία της Νταϊάνας να αφήσει την περιουσία της στα βαφτιστήρια της, ενώ είχε αφήσει και σημείωμα;
Άφησε σημείωμα, άφησε οδηγίες, αλλά δεν έφτανε. Το 25% της περιουσίας που ήθελε να πάνε στα βαφτιστήρια της Νταϊάνα δεν τους δόθηκε ποτέ.
Όταν η Πριγκίπισσα Νταϊάνα πέθανε το 1997, ο κόσμος πάγωσε. Πίσω της άφησε δύο γιους, μια διαθήκη… και ένα ιδιόχειρο σημείωμα. Σε αυτό ζητούσε να δοθεί το 25% της προσωπικής της περιουσίας στα 17 βαφτιστήρια της. Παιδιά που είχε διαλέξει να βαφτίσει, να προστατεύσει και να στηρίξει. Δεν επρόκειτο για τύπους από τον βασιλικό κύκλο. Ήταν συνηθισμένες οικογένειες, παιδιά φίλων, άνθρωποι εκτός πρωτοκόλλου.
Το σημείωμα αυτό συνοδευόταν από τη διαθήκη της. Δεν ήταν όμως ενσωματωμένο με τη σωστή νομική διατύπωση. Ήταν μια λεγόμενη Letter of Wishes — επιστολή επιθυμιών. Ένα κείμενο χωρίς δεσμευτική ισχύ, που δίνει “οδηγίες” στους εκτελεστές της διαθήκης. Ο βρετανικός νόμος το θεωρεί απλό συμβουλευτικό έγγραφο. Αν δεν υπάρχει μέσα στο κυρίως νομικό κείμενο, μπορεί να αγνοηθεί.
Οι εκτελεστές της διαθήκης —ο κόμης Σπένσερ και ο προσωπικός γραμματέας της Νταϊάνα— αποφάσισαν να το παρακάμψουν. Δεν έδωσαν το 25% στους 17 βαφτισιμιούς. Αντί για χρήματα, το κάθε παιδί έλαβε ένα αναμνηστικό αντικείμενο: μια φωτογραφία, ένα μικρό κειμήλιο, κάτι “συμβολικό”. Τίποτα παραπάνω.
Ούτε δικαστήριο, ούτε βασιλική παρέμβαση, ούτε πίεση από την κοινή γνώμη. Το θέμα πέρασε στα ψιλά γράμματα. Οι γονείς των παιδιών το έμαθαν με απογοήτευση. Πολλά από τα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς να ξέρουν ποτέ τι ακριβώς ήθελε για εκείνα η νονά τους. Κι όμως, η επιστολή υπήρχε. Με το χέρι της.
Η περιουσία της Νταϊάνα πέρασε σχεδόν εξ ολοκλήρου στους γιους της. Το σημείωμα για τα βαφτιστήρια δεν είχε τα “νομικά στοιχεία” που απαιτούσε η βρετανική νομοθεσία. Δεν ήταν συμβολαιογραφικά ενσωματωμένο. Δεν είχε υπογραφές μαρτύρων. Δεν είχε ρήτρα εκτελεστικότητας. Είχε απλώς μια επιθυμία. Την επιθυμία μιας γυναίκας που σκεφτόταν παιδιά που δεν είχαν τίτλους, αλλά είχαν θέση στην καρδιά της.
Η διαθήκη τροποποιήθηκε από τους εκτελεστές, με νόμιμες διαδικασίες, και επικυρώθηκε το 2001. Από την αρχική επιθυμία, δεν έμεινε τίποτα στην πράξη. Η νομική τυπικότητα επικράτησε της ανθρώπινης πρόθεσης. Και 17 παιδιά έλαβαν ένα αναμνηστικό από μια πριγκίπισσα, ενώ εκείνη είχε ζητήσει να τους αφήσει ένα μέλλον.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
