Γιατί δεν είναι καλό να παίρνεις κουταβάκι κάτω από 12 εβδομάδων
Πριν καν μάθει πώς να είναι σκύλος, το παίρνουν αγκαλιά και το χωρίζουν από τη μάνα του. Το αποτέλεσμα; Άγχος, φοβίες και μια ζωή με προβλήματα.
Όλοι το έχουμε δει: ένα μικρό κουταβάκι, μόλις 6 ή 7 εβδομάδων, χωμένο σε μια αγκαλιά, έτοιμο να φύγει από τη μαμά του. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι έτσι θα δεθεί πιο γρήγορα με τον άνθρωπο. Ότι όσο πιο μικρό το πάρεις, τόσο πιο δικό σου θα γίνει. Κι όμως, αυτό είναι λάθος. Και μπορεί να το πληρώσει ακριβά — όχι ο άνθρωπος. Το κουτάβι.
Η πρώτη περίοδος της ζωής ενός σκύλου είναι κρίσιμη. Μέχρι τις 12 εβδομάδες, δεν παίζει απλώς. Μαθαίνει πώς να είναι σκύλος. Από τη μάνα του και τα αδέρφια του. Πώς να μην δαγκώνει δυνατά. Πότε να σταματάει το παιχνίδι. Πώς να διαβάζει τα όρια. Πώς να νιώθει ασφάλεια όταν κάποιος φεύγει και επιστρέφει. Αν όλα αυτά κοπούν απότομα, δημιουργούνται κενά.
Κουτάβια που φεύγουν νωρίς εμφανίζουν πολύ συχνότερα προβλήματα. Δεν ησυχάζουν. Φοβούνται πιο εύκολα. Μερικά δεν μπορούν να μένουν μόνα ούτε 5 λεπτά. Άλλα παρουσιάζουν ανεξέλεγκτη επιθετικότητα. Όχι γιατί είναι «κακά», αλλά γιατί κανείς δεν τους έδειξε το όριο — η μάνα τους έλειπε.
Ακόμα και σωματικά, είναι πιο αδύναμα. Το μητρικό γάλα προσφέρει αντισώματα και προστασία που δεν αναπληρώνονται εύκολα. Και η ψυχολογική ασφάλεια του να κοιμούνται δίπλα στη μητέρα είναι κάτι που δεν αντιγράφεται με κουβερτούλες και λούτρινα ζωάκια.
Η αλήθεια είναι ότι όσο πιο νωρίς χωρίσεις ένα κουτάβι, τόσο μεγαλύτερο ρίσκο παίρνεις. Όχι μόνο για τη συμπεριφορά του, αλλά και για την ποιότητα ζωής του. Δεν θα γίνει πιο «δικό σου» επειδή το πήρες πιο νωρίς. Απλώς δεν θα μάθει ποτέ πώς να είναι ο εαυτός του.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
