Γιατί δεν πίνουμε νερό κατευθείαν από τα ποτάμια όπως τα άλλα ζώα;

Ο άνθρωπος κάποτε έπινε νερό από ρυάκια και λίμνες, όπως όλα τα άλλα θηλαστικά. Όμως η βιολογία του, οι συνθήκες ζωής και η εξέλιξή του δεν του το επιτρέπουν πια χωρίς ρίσκο. Το στομάχι του ανθρώπου δεν έχει τόσο ισχυρά γαστρικά οξέα όσο ενός σκύλου ή ενός λύκου. Το ίδιο και το ανοσοποιητικό του: δεν έχει εκπαιδευτεί για να πολεμά καθημερινά παράσιτα από λασπόνερα.

Τα ζώα που ζουν στη φύση εκτίθενται από τη γέννησή τους σε παθογόνα και μικροοργανισμούς. Ένα ποσοστό τους πεθαίνει από αυτά, αλλά τα υπόλοιπα αναπτύσσουν ανοσία. Ο άνθρωπος, αντίθετα, μετέφερε την ασφάλειά του στην τεχνολογία. Βράζει το νερό, το απολυμαίνει με φίλτρα, το ελέγχει χημικά. Έχει απομακρυνθεί από τη φύση, κι αυτό έχει κόστος: δεν αντέχει πλέον αυτά που πίνουν τα ζώα.

Η τροφή και το νερό των ζώων περιέχουν βακτήρια που θα έκαναν έναν άνθρωπο να καταρρεύσει από τροφική δηλητηρίαση. Στο έδαφος υπάρχουν κόπρανα, σκουλήκια, αυγά παρασίτων. Το χώμα φιλοξενεί εκατομμύρια μικροοργανισμούς, ακίνδυνους για τους γάτους ή τα σκυλιά, αλλά όχι για τον άνθρωπο. Αν προσπαθούσαμε να φάμε «σαν τα ζώα», θα νοσούσαμε βαριά.

Υπάρχει όμως και μια κοινωνική διάσταση. Ο άνθρωπος οργάνωσε τη ζωή του γύρω από την καθαριότητα, την αποστείρωση και τη μαγειρική. Δεν είναι απλά θέμα βιολογίας, αλλά και πολιτισμού. Το ωμό και το ακατέργαστο θεωρείται «βρόμικο» ή «κατώτερο». Ένας άνθρωπος που πίνει νερό από λακκούβα αντιμετωπίζεται με αποστροφή, ακόμα κι αν δεν πάθει τίποτα.

Τέλος, υπάρχει και το θέμα της επιλογής. Το σκυλί πίνει από το ρυάκι επειδή δεν έχει άλλη λύση. Ο άνθρωπος έχει. Επιλέγει τη βρύση, το εμφιαλωμένο, το φιλτραρισμένο. Κι αυτή η επιλογή του, τον διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα ζώα όσο και τα ρούχα, τα σπίτια και οι λέξεις του.