Γιατί η Χιροσίμα χτίστηκε ξανά ενώ το Τσερνόμπιλ παραμένει πόλη φάντασμα

Στη Χιροσίμα σήμερα ακούς τον θόρυβο των αυτοκινήτων, βλέπεις ουρανοξύστες και πάρκα γεμάτα παιδιά. Είναι δύσκολο να φανταστείς πως το 1945 μια ατομική βόμβα εξαφάνισε την πόλη σε λίγα δευτερόλεπτα. Κι όμως, μέσα σε δεκαετίες, οι κάτοικοι γύρισαν, τα σπίτια ξαναχτίστηκαν και η ζωή πήρε τον δρόμο της.

Η εξήγηση βρίσκεται στον τρόπο που έγινε η καταστροφή. Η βόμβα εξερράγη ψηλά στον αέρα, με το μεγαλύτερο μέρος της ραδιενέργειας να διασκρπίζεται.Το έδαφος δεν μολύνθηκε μόνιμα και οι πρώτες μετρήσεις έδειξαν ότι η πόλη μπορούσε να ξανακατοικηθεί σχετικά σύντομα, όσο κι αν η μνήμη των θυμάτων έμενε βαριά.

Αντίθετα, στο Τσερνόμπιλ το 1986, ο αντιδραστήρας έμεινε ανοιχτός, βγάζοντας για μέρες καυτά καύσιμα στον αέρα. Η ραδιενέργεια κόλλησε στο χώμα, στα δέντρα, στα σπίτια. Οι άνθρωποι έφυγαν μέσα σε ώρες, αφήνοντας πίσω παιχνίδια, βιβλία,  φωτογραφίες. Η Πριπιάτ πάγωσε στον χρόνο και οι τοίχοι της κουβαλούν ακόμη την αόρατη απειλή.

Η διαφορά ανάμεσα σε έκρηξη και ατύχημα

Η βόμβα της Χιροσίμα έδωσε στιγμιαίο χτύπημα, τρομακτικό αλλά πεπερασμένο. Στο Τσερνόμπιλ η ραδιενέργεια συνεχιζόταν μέρα με τη μέρα, σαν φωτιά που δεν έσβηνε. Αυτό κάνει την περιοχή απαγορευμένη, παρότι έχουν περάσει σχεδόν σαράντα χρόνια. Οι λύκοι, τα ελάφια και τα πουλιά έχουν καταλάβει την πόλη, εκεί όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιστρέψουν.

Στη Χιροσίμα ο άνθρωπος νίκησε τον φόβο και επέστρεψε. Στο Τσερνόμπιλ η φύση πήρε τη θέση του.