Γιατί οι σταρ του βουβού κινηματογράφου έπαιρναν περισσότερα χρήματα από πολλούς ηθοποιούς σήμερα;

Όταν μιλάμε για τις χρυσές εποχές του σινεμά, συνήθως φανταζόμαστε λαμπερές πρεμιέρες, τεράστια στούντιο και συμβόλαια με επτά μηδενικά. Όμως λίγοι γνωρίζουν ότι ήδη από τη δεκαετία του 1920, πολύ πριν ακουστεί η πρώτη ομιλία στο πανί, οι σταρ του βουβού κινηματογράφου αμείβονταν με ποσά που σήμερα αντιστοιχούν σε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια την εβδομάδα. Ο Λον Τσέινι, για παράδειγμα, είχε υπογράψει συμβόλαιο με την MGM που του απέφερε $3.750 την εβδομάδα – το 1930. Σε σημερινά λεφτά, αυτό μεταφράζεται σε πάνω από $200.000 κάθε εβδομάδα.

Οι λόγοι είναι περισσότεροι απ’ όσους φαντάζεται κανείς. Πρώτα απ’ όλα, το Χόλιγουντ της εποχής δεν είχε χιλιάδες ηθοποιούς όπως σήμερα. Οι μεγάλοι σταρ ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα και η ζήτησή τους τεράστια. Αν ήθελες τον Τσάρλι Τσάπλιν ή τον Ντάγκλας Φέρμπανκς, έπρεπε να πληρώσεις. Και πλήρωναν. Όχι γιατί μπορούσαν απλώς να «κάνουν τα μούτρα τους», αλλά γιατί κάθε εμφάνισή τους εξασφάλιζε εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

Τα συμβόλαια εκείνης της εποχής ήταν αυστηρά και αποκλειστικά. Οι ηθοποιοί ήταν «δεμένοι» με ένα στούντιο για χρόνια, χωρίς τη δυνατότητα να αλλάξουν συνεργασία. Για να μην τους αρπάξει ο ανταγωνισμός, οι εταιρείες τούς αποζημίωναν με αμοιβές που σφράγιζαν τη σχέση για πάντα. Είχαν, στην ουσία, το δικό τους μισθολόγιο χολιγουντιανής βασιλείας.

Το κοινό της εποχής ήταν διψασμένο για εικόνες. Σε έναν κόσμο χωρίς διαδίκτυο, τηλεόραση ή social media, ο κινηματογράφος ήταν το μοναδικό παράθυρο στον κόσμο του ονείρου. Έτσι, οι σταρ έπαιζαν τον ρόλο του celebrity, του influencer και του supermodel μαζί. Ήταν πρόσωπα εθνικής σημασίας, και οι εταιρείες το ήξεραν.

Η ειρωνεία; Πολλοί από αυτούς τους σταρ, μόλις εμφανίστηκε ο ήχος, δεν κατάφεραν να περάσουν στο νέο μέσο. Άλλοι είχαν βαριά προφορά, άλλοι αδύναμη φωνή, κι άλλοι απλώς δεν «έγραφαν» καλά με λόγια. Έτσι, ενώ κάποτε ζούσαν με πλουσιοπάροχα συμβόλαια και θρυλικά κασέ, χάθηκαν στη λήθη μιας νέας εποχής που δεν συγχωρούσε τη σιωπή.

Το χρήμα όμως είχε ήδη ρεύσει. Τα ποσά που έβγαζαν οι σταρ του βουβού κινηματογράφου ήταν προϊόν σκληρής εργασίας – δούλευαν ασταμάτητα, γύριζαν πολλές ταινίες το χρόνο και είχαν σχεδόν απόλυτη επαγγελματική δέσμευση. Το κοινό τους θυμόταν και τους λάτρευε χωρίς να έχει ακούσει ποτέ ούτε μία λέξη από το στόμα τους. Και οι αμοιβές τους ήταν το επιστέγασμα αυτής της άφωνης λατρείας.