Γιατί είναι επικίνδυνο να googlάρεις το όνομά σου;

Η πράξη μοιάζει αθώα. Πληκτρολογείς το όνομά σου, περιμένεις να δεις τι λένε για σένα, τι φωτογραφίες κυκλοφορούν. Αλλά το Google δεν είναι απλός καθρέφτης. Είναι ένας αλγόριθμος που καταγράφει το κάθε σου βλέμμα. Και όταν σε βλέπει να αναζητάς τον εαυτό σου, μαθαίνει πώς σκέφτεσαι.

Αυτό λέγεται ego surfing. Είναι η συνήθεια να ψάχνεις το όνομά σου ή τις δημοσιεύσεις που σε αφορούν. Ψυχολόγοι το συνδέουν με την ανασφάλεια, την ανάγκη κοινωνικής επιβεβαίωσης και, σε κάποιες περιπτώσεις, με ναρκισσιστικά πρότυπα. Κι όμως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι καν ψυχολογικός.

Μόλις ψάξεις το όνομά σου, αρχίζεις να χαρτογραφείς τη δική σου ψηφιακή σκιά. Αν δεις προσωπικά σου στοιχεία δημοσιευμένα –διεύθυνση, ΑΦΜ, σχολεία, εργασιακά, επαφές– δεν μπορείς να τα ξεδεις. Και μόλις τα δεις, το Google τα καταγράφει ως “ενδιαφέροντά σου”.

Όταν κάνεις κλικ σε αποτελέσματα που σε αφορούν, ταυτόχρονα δείχνεις σε trackers και μηχανές σύστασης ποια προφίλ, ποια posts, ποιες σελίδες είναι «εσύ». Χωρίς να το καταλάβεις, βοηθάς τους αλγόριθμους να συνδέσουν πραγματική ταυτότητα με online δραστηριότητα.

Σε χώρες με παρακολούθηση ή σε περιβάλλοντα όπου υπάρχουν περιορισμοί, αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό. Το να δείξεις ενδιαφέρον για το δικό σου όνομα, μπορεί να αποκαλύψει σχέσεις, προτιμήσεις, συμμετοχές. Ακόμα και κάτι αθώο μπορεί να γίνει εργαλείο ελέγχου.

Αλλά και χωρίς εξωτερική απειλή, το ίδιο σου το μυαλό είναι ο εχθρός. Κάθε φορά που ψάχνεις τι λένε για σένα, μπαίνεις πιο βαθιά σ’ ένα μοτίβο αυτοπαρακολούθησης. Και όσο δεν βρίσκεις τίποτα, τόσο πιο πολύ αγχώνεσαι ότι κάτι κρύβεται. Είναι ένας καθρέφτης χωρίς άκρη.

Οι ειδικοί συμβουλεύουν να χρησιμοποιείς ανώνυμη περιήγηση όταν θέλεις να δεις τι υπάρχει για σένα. Να αποφεύγεις τα κλικ σε αποτελέσματα που συνδέονται με προσωπικά σου δεδομένα. Και κυρίως να θυμάσαι: το ότι δεν βλέπεις τίποτα, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.