Γιατί λέμε την τυρόπιτα κουρού, τι σημαίνει κουρού;
Είναι τραγανή, βουτυρένια, με αλμυρό τυρί που λιώνει στο στόμα.
Αν έχεις φάει ποτέ μια τυρόπιτα κουρού, ξέρεις ήδη πως δεν μοιάζει με καμία άλλη. Δεν έχει αυτά τα λεπτά, τραγανά φύλλα της χωριάτικης. Δεν έχει το βουτυρένιο άγγιγμα της σφολιάτας. Έχει κάτι άλλο: μια ζύμη αφράτη και μπισκοτένια, με εκείνη τη μοναδική ισορροπία ανάμεσα στη βουτυρένια γεύση και την αίσθηση του τραγανού. Και όσο τη μασάς, νιώθεις πως δεν είναι απλώς μια πίτα. Είναι ιστορία, παράδοση, γεύση που έρχεται από παλιά.
Η λέξη “κουρού” δεν είναι ελληνική. Προέρχεται από την τουρκική λέξη “kuru”, που σημαίνει “ξηρός” ή “στεγνός”. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Η ζύμη κουρού διαφέρει από άλλες γιατί δεν έχει την ελαστικότητα του φύλλου, ούτε τις πολλές στρώσεις της σφολιάτας. Είναι μια ζύμη με λιπαρή υφή, που φτιάχνεται με γιαούρτι, βούτυρο ή λάδι, και ψήνεται έτσι ώστε να έχει εκείνη την υπέροχη, τριφτή αίσθηση. Μια μπουκιά, και η ζύμη σπάει απαλά στο στόμα, αφήνοντας το τυρί να γεμίσει τον ουρανίσκο.
Η τυρόπιτα κουρού δεν είναι απλώς μια συνταγή. Είναι κομμάτι της ελληνικής καθημερινότητας. Από τα παλιά φούρναρηκα που μοσχομύριζαν βούτυρο, μέχρι τα σύγχρονα αρτοποιεία που βγάζουν τις κουρού ζεστές κάθε πρωί, είναι η πίτα που συνοδεύει το πρώτο καφέ της μέρας, η γεύση που μας κάνει να κοντοσταθούμε στη βιτρίνα και να σκεφτούμε: “Να πάρω μία;” Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια. Ναι, να πάρεις.
Αν κλείσεις τα μάτια και σκεφτείς την τέλεια μπουκιά, αυτή θα έχει το τραγανό ζυμάρι, το αλμυρό τυρί, την αίσθηση του φρεσκοψημένου. Αυτή είναι η τυρόπιτα κουρού. Μια γεύση τόσο απλή, αλλά τόσο αληθινή, που δεν έχει σημασία από πού κρατά η ιστορία της. Αυτό που μετράει είναι ότι μόλις τη γευτείς, δεν τη ξεχνάς ποτέ.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
