Τι πίστευαν οι Αρχαίοι Έλληνες για το συνάχι;

Το συνάχι, αυτό το ενοχλητικό φαινόμενο που όλοι έχουμε βιώσει, δεν είναι μια σύγχρονη ενόχληση. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν τις δικές τους θεωρίες και πρακτικές για την αντιμετώπισή του, συνδυάζοντας ιατρικές γνώσεις, φιλοσοφία και, φυσικά, τη μυθολογία.

Σύμφωνα με τον Ιπποκράτη, τον πατέρα της ιατρικής, το συνάχι προερχόταν από την ανισορροπία των χυμών του σώματος. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η περίσσεια φλέγματος προκαλούσε το μπούκωμα και τη ρινική καταρροή, και το κλειδί για τη θεραπεία ήταν η αποκατάσταση αυτής της ισορροπίας. Αυτό σήμαινε είτε αποφυγή τροφών που παρήγαγαν φλέγμα, όπως το γάλα και το ψάρι, είτε θεραπείες που βοηθούσαν στην “αποστράγγιση” του σώματος.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία είναι ότι οι Αρχαίοι Έλληνες συνέδεαν το φτέρνισμα με θεϊκά σημάδια. Ο Όμηρος περιγράφει σκηνές όπου το φτέρνισμα θεωρούνταν προφητικό γεγονός – αν κάποιος φταρνιζόταν αφού έκανε μια δήλωση, αυτό θεωρούνταν επιβεβαίωση από τους θεούς! Άρα, αν ένας αρχαίος Έλληνας έλεγε κάτι σημαντικό και φταρνιζόταν αμέσως μετά, πιθανότατα το έπαιρναν ως θεϊκή σφραγίδα εγκυρότητας.

Για την αντιμετώπιση του συναχιού, χρησιμοποιούσαν βότανα όπως το θυμάρι και το μέλι, που ακόμα και σήμερα αναγνωρίζονται για τις αντισηπτικές και καταπραϋντικές τους ιδιότητες. Επιπλέον, θεωρούσαν ότι η εισπνοή ατμού από ζεστό νερό με βότανα μπορούσε να βοηθήσει στη διάνοιξη των ρινικών διόδων.

Γείτσες!