Οι Αρχαίες Ελληνίδες μπορεί να μην είχαν Chanel, είχαν όμως χώμα από τη Μήλο

Πριν τα αρώματα της Chanel κατακτήσουν τον κόσμο της πολυτέλειας, πριν η λέξη “spa” γίνει συνώνυμο της περιποίησης και πριν τα καλλυντικά αποκτήσουν σειριακούς αριθμούς και παγκόσμιες καμπάνιες, υπήρχαν γυναίκες που γνώριζαν καλά πώς να αξιοποιούν τη φύση για να φροντίσουν την ομορφιά και την υγεία τους. Οι Αρχαίες Ελληνίδες, κυρίως στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ., δεν χρειάζονταν τεχνολογικά επιτεύγματα για να περιποιούνται τα μαλλιά και το σώμα τους. Χρησιμοποιούσαν ένα δώρο της γης: τον λεπτό λευκό πηλό της Μήλου, γνωστό ως “γη της Μήλου”, ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα φυσικά καλλυντικά της αρχαιότητας.

Η Μήλος, ηφαιστειογενής και γεμάτη κοιτάσματα σπάνιων ορυκτών, παρείχε ένα μοναδικό είδος αργίλου με καθαριστικές και απορροφητικές ιδιότητες. Η γη της Μήλου ήταν ένα φυσικό καλλυντικό που είχε φτάσει σε επίπεδο φήμης αντίστοιχο της σύγχρονης πολυτέλειας. Χρησιμοποιούνταν κυρίως για τον καθαρισμό των μαλλιών και της επιδερμίδας. Οι γυναίκες την ανακάτευαν με νερό ή με αρωματικά εκχυλίσματα, όπως ροδόνερο ή φασκόμηλο, δημιουργώντας ένα μείγμα που δρούσε σαν ένα φυσικό σαμπουάν και απολεπιστικό. Η διαδικασία δεν ήταν απλώς πρακτική. Ήταν τελετουργική, γεμάτη συνείδηση και σύνδεση με τη γη.

Η γη της Μήλου ξεχώριζε από άλλες αργίλους λόγω της αγνότητάς της, της λεπτότητάς της και της φυσικής της δράσης πάνω στο δέρμα. Ήταν τόσο εκλεπτυσμένη που συχνά εξαγόταν σε άλλες περιοχές του αρχαίου κόσμου. Από τα παράλια της Μικράς Ασίας μέχρι τις ελληνικές αποικίες της Κάτω Ιταλίας, το όνομα «γη Μήλου» έφερε το ίδιο βάρος κύρους με ένα σύγχρονο brand πολυτελείας. Η τιμή της στην αγορά αντανακλούσε την αξία της. Δεν ήταν ένα καθημερινό αγαθό· ήταν ένα προσεγμένο δώρο ή ένα απόκτημα για τις πιο περιποιημένες οικογένειες.

Στην ιατρική βιβλιογραφία της εποχής, όπως στα κείμενα του Διοσκουρίδη και του Γαληνού, η γη της Μήλου αναφέρεται επίσης ως φαρμακευτικό προϊόν. Θεωρούταν κατάλληλη για την απορρόφηση των τοξινών και τη θεραπεία δερματικών παθήσεων. Η ομορφιά και η υγεία δεν ήταν ξεχωριστοί κόσμοι στην αρχαιότητα, αλλά ένα ενιαίο σύνολο. Μια γυναίκα που φρόντιζε τα μαλλιά και το δέρμα της με φυσικά υλικά όπως η άργιλος από τη Μήλο δεν το έκανε μόνο για αισθητικούς λόγους, αλλά και για προστασία, καθαριότητα και συνολική ευεξία.

Αν έπρεπε να συγκρίνουμε αυτό το προϊόν με κάτι σημερινό, θα λέγαμε πως η γη της Μήλου ήταν για τις Αρχαίες Ελληνίδες ό,τι είναι σήμερα ένα shower gel της Chanel ή μια μάσκα από rhassoul clay σε κάποιο ακριβό spa. Ήταν πολυτέλεια, ήταν επιστήμη, ήταν παράδοση. Και ήταν προσιτή μέσα από τη γη, όχι μέσα από βιτρίνες. Δεν είχαν Chanel, είχαν όμως το χώμα της Μήλου. Και αυτό αρκούσε για να μυρίζουν καθαριότητα, να νιώθουν αναζωογόνηση και να περπατούν με την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας που ξέρει ότι φροντίζει τον εαυτό της με τα καλύτερα που έχει να προσφέρει η φύση.