Η ασφάλεια που κάνουν οι μεγάλες εταιρείες για να βγάλουν χρήματα αν πεθάνεις
Δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι συμβόλαιο με την ημερομηνία θανάτου σου. Η εταιρεία πληρώνεται όταν φύγεις. Εσύ – ή οι δικοί σου – μένεις απλή υποσημείωση.
Το ονομάζουν Corporate-Owned Life Insurance. Αλλά εκεί έξω, στα δημοσιογραφικά γραφεία και στα δικαστήρια που έφτασαν οι υποθέσεις, όλοι τη λένε αλλιώς: ασφάλεια νεκρών υπαλλήλων. Η εταιρεία σε ασφαλίζει για να εισπράξει αποζημίωση όταν πεθάνεις. Κι εσύ, ή η οικογένειά σου, δεν παίρνετε ούτε δολάριο.
Ξεκίνησε αθόρυβα στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του ’80, με δήθεν στόχο να “καλύψει το κόστος απώλειας πολύτιμων στελεχών”. Πολύ γρήγορα, όμως, επεκτάθηκε και στους ταμίες, τους αποθηκάριους, τους οδηγούς και τους καθαριστές. Στα χαρτιά, ήταν όλοι “πολύτιμοι”. Στην πραγματικότητα, ήταν πολλαπλασιαστές χρημάτων για την εταιρεία. Η ζωή τους δεν είχε σημασία. Ο θάνατός τους όμως είχε μεγάλη αξία.
Η Walmart υπήρξε από τις πρώτες που το εφάρμοσαν μαζικά. Ένας υπάλληλος πεθαίνει από καρκίνο. Η οικογένεια του πληρώνει έξοδα κηδείας. Η εταιρεία παίρνει 300.000 δολάρια. Η Dow Chemical, η Bank of America, η Winn-Dixie, η Procter & Gamble, δεκάδες μεγάλες εταιρείες – όλες το έκαναν. Η αποκάλυψη ήρθε μόνο όταν κάποια χήρα υπέβαλε αγωγή και ρώτησε “γιατί πληρώθηκε η εταιρεία από τον θάνατο του άντρα μου;”
Το σκάνδαλο ξέσπασε στις αρχές των 2000s. Ο κόσμος έμαθε ότι χιλιάδες άνθρωποι είχαν ασφαλιστεί χωρίς να το γνωρίζουν. Οι εταιρείες πλήρωναν τα ασφάλιστρα και εισέπρατταν τις αποζημιώσεις. Μερικές φορές ενημέρωναν τον εργαζόμενο – τις περισσότερες όχι. Τους αποκαλούσαν με κυνισμό “dead peasants”, νεκρούς χωρικούς. Ούτε ονοματεπώνυμο δεν τους αναγνώριζαν.
Ακόμα και σήμερα, παρότι οι νόμοι έχουν αυστηροποιηθεί, πολλές από αυτές τις ασφάλειες συνεχίζουν να ισχύουν. Αν είχαν υπογραφεί πριν το 2006, παραμένουν ενεργές. Υπάρχουν υπάλληλοι που έχουν φύγει από τις εταιρείες εδώ και 15-20 χρόνια, και η εταιρεία περιμένει απλώς να πεθάνουν, για να εισπράξει.
Ο σκοπός δεν είναι πλέον να καλυφθούν λειτουργικά κόστη. Ο σκοπός είναι η επένδυση. Οι εταιρείες αγοράζουν ασφάλειες ζωής όπως αγοράζουν μετοχές. Όσο περισσότερους έχεις, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα κέρδους. Και αν πεθάνει κάποιος απότομα, τόσο το καλύτερο για τον ισολογισμό.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
