Οι Έλληνες τηλεθεατές δεν ήξεραν οτι βλέπουν ηθοποιούς και όχι δημοσιογράφους να λένε τις ειδήσεις στην ΕΡΤ
Στη δεκαετία του '70, οι ειδήσεις της ΕΡΤ δεν παρουσιάζονταν από δημοσιογράφους, αλλά από ηθοποιούς.
Σήμερα, οι παρουσιαστές των ειδήσεων είναι έμπειροι δημοσιογράφοι με χρόνια καριέρας στην τηλεόραση. Όμως, κάποτε, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Στη δεκαετία του ’70, η ΕΡΤ δεν επέλεγε δημοσιογράφους για την παρουσίαση των δελτίων ειδήσεων. Αντίθετα, στην οθόνη εμφανίζονταν ηθοποιοί.
Ο πιο γνωστός από αυτούς ήταν ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, ένας ταλαντούχος ηθοποιός με βαριά θεατρική κληρονομιά. Εγγονός της θρυλικής Κατίνας Παξινού και του Αλέξη Μινωτή, με καταγωγή από οικογένεια οινοποιών, βρέθηκε να ανακοινώνει τις ειδήσεις στην κρατική τηλεόραση για 17 ολόκληρα χρόνια. Και δεν ήταν ο μόνος. Την ίδια περίοδο, στο στούντιο της ΕΡΤ δεν έβλεπες έμπειρους ρεπόρτερ, αλλά ανθρώπους της υποκριτικής τέχνης που είχαν επιλεγεί για τις φωνητικές και εκφραστικές τους ικανότητες.
Η απόφαση αυτή πάρθηκε το 1974-1975, όταν ο τότε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ, Δημήτρης Χορν, αποφάσισε πως οι ειδήσεις θα έπρεπε να μεταδίδονται με θεατρικό κύρος και σαφή άρθρωση. Για αυτόν τον λόγο, προώθησε ηθοποιούς στη θέση των παρουσιαστών, καθώς θεωρούσε πως μπορούσαν να μεταφέρουν καλύτερα τις ειδήσεις με καθαρή και δυναμική εκφορά λόγου.
Το κοινό, που δεν είχε συνηθίσει αυτή την τακτική, δεν γνώριζε ότι οι παρουσιαστές των ειδήσεων δεν ήταν δημοσιογράφοι. Βλέποντας τους στις οθόνες, πίστευαν πως ήταν επαγγελματίες του χώρου της ενημέρωσης. Η τηλεόραση τότε είχε έναν πιο αυστηρό και σοβαρό τόνο, και η επιλογή ηθοποιών ενίσχυε αυτή τη μορφή επικοινωνίας.
Με τα χρόνια, το μοντέλο άλλαξε και οι δημοσιογράφοι ανέλαβαν ξανά τον ρόλο των παρουσιαστών των ειδήσεων. Η εποχή όπου ηθοποιοί έλεγαν τις ειδήσεις μπορεί να φαίνεται περίεργη σήμερα, αλλά τότε ήταν μια στρατηγική επιλογή που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά τηλεθεατών.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
