Η γιαγιά της Ευρώπης που κυβέρνησε τον κόσμο για 63 χρόνια χωρίς ποτέ να χαμογελάσει
Όταν πέθανε ο σύζυγός της, η βασίλισσα Βικτωρία σταμάτησε να ζει. Κι όμως, κυβέρνησε τον μισό πλανήτη με ψυχραιμία, θλίψη και επιμονή.
Την αποκαλούσαν «γιαγιά της Ευρώπης» αλλά δεν είχε τίποτα το γλυκό πάνω της. Η Βικτωρία της Αγγλίας έγινε βασίλισσα σε ηλικία μόλις 18 ετών και έφυγε από τον θρόνο 63 χρόνια αργότερα, όταν πια ο κόσμος είχε αλλάξει για πάντα. Είχε δει επαναστάσεις, αποικίες να γεννιούνται και αυτοκρατορίες να καταρρέουν, μα το προσωπικό της βλέμμα έμοιαζε να παραμένει βυθισμένο στο πένθος ενός και μόνο ανθρώπου.
Ήταν ο Αλβέρτος της Σαξονίας-Κόμπουργκ, ο άντρας που διάλεξε να παντρευτεί και που της στάθηκε σε όλα. Όταν τον έχασε το 1861 από τυφοειδή πυρετό, η βασίλισσα δεν φόρεσε ποτέ ξανά χρώμα. Ντύθηκε στα μαύρα για πάντα. Έκλεισε τις κουρτίνες του παλατιού και τον εαυτό της στον θρήνο. Δεν χαμογέλασε ξανά δημόσια για τα υπόλοιπα 40 χρόνια της βασιλείας της.
Κι όμως, παρά την προσωπική της θλίψη, δεν υπήρξε ποτέ ασήμαντη. Υπήρξε η βασίλισσα μιας αυτοκρατορίας που έφτασε να καλύπτει σχεδόν το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. Από τον Καναδά μέχρι την Ινδία και την Αυστραλία, όλα έφεραν τη σφραγίδα της. Η εποχή της πήρε το όνομά της: Βικτωριανή. Ήταν αυστηρή, αμετακίνητη, αντιφατική, αλλά και σύμβολο σταθερότητας.
Ο κόσμος άλλαζε γύρω της. Εφευρέσεις όπως ο τηλέγραφος και το τρένο ένωσαν την αυτοκρατορία σε χρόνο μηδέν. Η επιστήμη, η βιομηχανία, η τεχνολογία και ο πολιτισμός άνθισαν. Οι γυναίκες άρχισαν δειλά να διεκδικούν δικαιώματα. Κι όμως, αυτή η γυναικεία φιγούρα που τους κυβερνούσε δεν πίστεψε ποτέ στον φεμινισμό.
Στην προσωπική της ζωή ήταν συγκλονιστικά ανθρώπινη. Έκανε εννέα παιδιά και φρόντισε να τα παντρέψει σχεδόν όλα με βασιλιάδες και πρίγκιπες της Ευρώπης, χτίζοντας ένα δίκτυο συγγενικών σχέσεων που κάποτε υποτίθεται ότι θα απέτρεπε τους πολέμους. Αντιθέτως, οι απογόνοι της μπήκαν τελικά αντίπαλοι στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όταν πέθανε το 1901, η Βικτωρία ήταν η πιο πενθούσα γυναίκα που είχε υπάρξει ποτέ στην παγκόσμια εξουσία. Είχε ζητήσει να ταφεί με τη ρόμπα του Αλβέρτου, με ένα τριαντάφυλλο από τον τάφο του, και με ένα μαντολίνο που της είχε χαρίσει. Παρέμεινε βασίλισσα μέχρι την τελευταία της ανάσα – η προσωποποίηση της σταθερότητας, αλλά και της απόλυτης μοναξιάς.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
