Η Ιταλίδα που έσφαξε τους καλεσμένους του γάμου της κόρης της και μετά έφτιαξε το πρώτο μπαλέτο για να το ξεχάσουν
Η Κατερίνα των Μεδίκων σκότωσε τους καλεσμένους του βασιλικού γάμου. Ύστερα δημιούργησε το πρώτο αυθεντικό μπαλέτο στην Ιστορία για να καλύψει το αίμα με μετάξι και μουσική.
Ήταν 18 Αυγούστου του 1572 όταν η Μαργαρίτα των Βαλουά παντρεύτηκε τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Ο γάμος θα ένωνε τη βασιλική οικογένεια των Καθολικών με τον αρχηγό των Προτεσταντών. Μέρες γιορτής, τραπεζώματα, χοροί. Κι όμως, πίσω από τους μεταξωτούς θόλους του Παρισιού, η μητέρα της νύφης είχε ήδη αποφασίσει πως δεν θα αφήσει κανέναν αιρετικό να φύγει ζωντανός.
Η Κατερίνα των Μεδίκων, βασίλισσα, μάνα τριών βασιλιάδων και μαέστρος της πολιτικής παρασκηνιακής τέχνης, ήταν έτοιμη για σφαγή. Τρεις μέρες μετά τον γάμο, τη νύχτα της 23ης Αυγούστου, ξεκίνησε η Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου. Πάνω από 3.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν μόνο στο Παρίσι. Οι δρόμοι ξεχείλισαν αίμα. Οι προσκεκλημένοι σφαγιάστηκαν, ανάμεσά τους ηγετικές μορφές των Ουγενότων. Ήταν η πιο διάσημη προδοσία γαμήλιας πρόσκλησης στην Ιστορία.
Κι ενώ η χώρα βυθιζόταν σε δεκαετίες εμφυλίων πολέμων, η Κατερίνα ντυνόταν στα μαύρα, όχι μόνο για να πενθήσει αλλά και για να ελέγχει. Κυβερνούσε μέσω των γιων της, έστηνε συμμαχίες, υπονόμευε αντιπάλους, και μιλούσε τη γλώσσα των άστρων: είχε δικό της αστρολόγο, τον Ρουζιέρι, και κυκλοφορούσαν φήμες ότι συμβουλευόταν ακόμα και τις σκιές.
Όμως η ίδια γυναίκα που αιματοκύλησε τον γάμο της κόρης της, λίγα χρόνια αργότερα, παρουσίασε στην αυλή της Γαλλίας το πρώτο «μπαλέτο» όπως το ξέρουμε. Το Ballet Comique de la Reine, ένα έργο-ύμνος στη μυθολογία, τη συμφιλίωση και την ομορφιά, που παντρεύει μουσική, λόγο, χορό και σκηνογραφία. Ένα μπαλέτο για την ειρήνη, σ’ ένα βασίλειο χτισμένο πάνω σε μνήματα.
Η Κατερίνα είχε καταλάβει κάτι που οι υπόλοιποι μόλις άρχιζαν να υποψιάζονται: η τέχνη είναι πιο δυνατή από τη φήμη. Κι αν η φήμη της είχε γίνει συνώνυμο του αίματος, μόνο με την τέχνη μπορούσε να τη σβήσει.
Έφτιαξε θέατρα, προστάτεψε ζωγράφους, έστησε φεστιβάλ και παρέλασε με οχήματα θεάτρου που έμοιαζαν με παραδείσια άρματα. Ήθελε να την θυμούνται σαν βασίλισσα των γραμμάτων και των χρωμάτων. Όχι σαν εκείνη που έσφαξε τους φίλους της κόρης της.
Αλλά η Ιστορία δεν ξεχνά. Ούτε τα αίματα, ούτε τα μπαλέτα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
