Η Κυπριακή Ομάδα που απο Κάλυψη για την ΕΟΚΑ Έφτασε στους Ομίλους του Europa League

Δεν ήταν γραφτό να είναι απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα. Το όνομα ήταν Απόλλων. Μα στην πραγματικότητα, για όσους ζούσαν εκείνη τη Λεμεσό των ‘50s, ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν λέσχη, ήταν κρησφύγετο, ήταν το μέρος όπου τα ποδοσφαιρικά δελτία έβρισκαν διπλή χρήση — και οι φωνές στις κερκίδες σκέπαζαν συσκέψεις πιο επικίνδυνες από ντέρμπι.

Όλα ξεκίνησαν το 1954. Μια παρέα νεαρών από τους εθνικόφρονες συλλόγους της πόλης, αποκλεισμένοι από τις εκλογές του Γυμναστικού Συλλόγου Ολύμπια, αποφασίζουν να τραβήξουν δικό τους δρόμο. Ιδρύουν έναν «Αθλητικό Μουσικό Όμιλο». Ένα καταστατικό σχεδόν αθώο — με λέξεις που ακούγονταν απολιτίκ. Αλλά κανείς δεν γελιόταν: ήξεραν ποιοι ήταν. Ήξεραν πού πήγαιναν. Και ήξεραν ότι σύντομα, η Κύπρος θα φλεγόταν.

Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ την άνοιξη του 1955, η μικρή αυτή ομάδα της Λεμεσού βρέθηκε στην πρώτη γραμμή — όχι με όπλα, αλλά με κάλυψη. Το οίκημα του Απόλλωνα έγινε καταφύγιο. Οι παίκτες ήταν μέλη της Οργάνωσης. Τα απογεύματα έπαιζαν ποδόσφαιρο. Τις νύχτες μετακινούσαν προκηρύξεις, σχεδίαζαν ενέδρες, κουβαλούσαν πληροφορίες. Δεν ήταν ένα σχέδιο από τα πάνω. Ήταν μια εξέλιξη που γεννήθηκε από την ίδια την πίστη τους. Έπαιζαν με ψευδώνυμα. Ζούσαν διπλή ζωή.

Οι Βρετανοί το κατάλαβαν. Το 1956, έκλεισαν το οίκημα. Το χαρακτήρισαν «χώρο ταραχοποιών στοιχείων». Μα δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την ιδέα. Ο Απόλλωνας ήταν πια κάτι πιο δυνατό από ένα σωματείο. Είχε γίνει σύμβολο.

Κι όμως, πέρασαν τα χρόνια. Ήρθαν οι τελικοί, οι ήττες, οι τροπαιοθήκες. Η ομάδα μεγάλωσε, πήγε στο Τσίρειο, άλλαξε στάδια, άλλαξε εποχές. Όμως τίποτα δεν ήταν τόσο απρόσμενο όσο εκείνο το βράδυ στην Πολωνία, μισό αιώνα μετά, όταν ο Απόλλωνας νικούσε τη Λέγκια μέσα στη Βαρσοβία, στους ομίλους του Europa League. Ήταν η πρώτη φορά που κυπριακή ομάδα έπαιρνε εκτός έδρας νίκη σε ευρωπαϊκούς ομίλους. Κανείς δεν το περίμενε. Ούτε καν αυτοί που ονειρεύτηκαν την ομάδα το ’54.

Την επόμενη χρονιά, ήρθε η Μόσχα. Η Λοκομοτίβ, με εκατομμύρια στον πάγκο και αστέρες στο χορτάρι, έβλεπε την άσημη κυπριακή ομάδα να της ρίχνει τέσσερα γκολ μέσα στο σπίτι της. Ο κόσμος της Ευρώπης κοιτούσε τα στατιστικά, μα όσοι ήξεραν την ιστορία, καταλάβαιναν: δεν ήταν απλώς ένας θρίαμβος. Ήταν η επιστροφή.

Ο Απόλλωνας δεν είναι η μεγαλύτερη ομάδα της Κύπρου. Δεν είναι η πιο πλούσια. Αλλά έχει κάτι άλλο: μια μνήμη που δεν σβήνει. Κάθε του παιχνίδι είναι μια συνέχεια. Από τους προκηρυγμένους του ’55, στους πανηγυρισμούς του 2014, από τα κρυφά δωμάτια του πρώτου οικήματος, στα ευρωπαϊκά αποδυτήρια με τα φώτα της UEFA.

Δεν γεννήθηκε για να γίνει ήρωας. Αλλά του έλαχε.