Η μαγική φωνή που άλλαξε την ποπ στην Ελλάδα και δεν τη χορτάσαμε ποτέ

Ήταν μια εποχή που η ελληνική ποπ δεν είχε ακόμη πρόσωπο. Δεν είχε βρει ακόμη τη φωνή της. Και τότε εμφανίστηκε εκείνη. Μια νεαρή Κύπρια, με μόρφωση, με ήθος, με φωνή που έμοιαζε να κουβαλάει κάτι παραπάνω από νότες. Κουβαλούσε χαρακτήρα. Ήρθε χωρίς θόρυβο και έγραψε ιστορία χωρίς να το ζητήσει.

Η Αλέξια δεν τραγουδούσε για να εντυπωσιάσει. Τραγουδούσε γιατί το σώμα της, η σκέψη της, ολόκληρη η ύπαρξή της ήταν μουσική. Και αυτό το καταλάβαινες από την πρώτη φράση, από τον τρόπο που έλεγε μια λέξη σαν να την ανακάλυπτε εκείνη τη στιγμή. Έδωσε πρόσωπο στην ελληνική ποπ, και για μια ολόκληρη δεκαετία —ίσως και παραπάνω— την έκανε να ακούγεται με αξιοπρέπεια, πάθος και ειλικρίνεια.

Οι επιτυχίες της ήταν πολλές, αλλά δεν ήταν αυτό που τη χαρακτήρισε. Ήταν το βάθος της ερμηνείας. Η συνέπεια. Η καθαρότητα. Δεν τραγουδούσε απλώς καλά· τραγουδούσε όπως ελάχιστοι μπορούν να τραγουδήσουν: με συγκρότηση, με βάθος, με ψυχή. Και όταν κάποιοι πίστευαν πως την είχαν κατατάξει, εκείνη άλλαζε. Εξελισσόταν. Ζούσε τη μουσική με τρόπο πιο μεγάλο από την αγορά που την περιέβαλε.

Μετά την τεράστια επιτυχία, δεν αναπαύτηκε. Προχώρησε. Άνοιξε νέους δρόμους. Έγραψε τη δική της πορεία μακριά από τη δημοσιότητα, όχι γιατί την απέρριψε, αλλά γιατί είχε κάτι πιο μεγάλο να κυνηγήσει. Την ουσία της μουσικής. Την ελευθερία του αυτοσχεδιασμού. Την απόλυτη ένωση φωνής και ιδέας.

Η συνεργασία της με τον Τσικ Κορία, η μεταμόρφωσή της σε δημιουργό που γράφει, συνθέτει, ψάχνει, δεν ήταν απόπειρα αναγέννησης. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας καλλιτέχνιδας που ποτέ δεν σταμάτησε να ανεβαίνει. Και κάθε της βήμα μακριά από τη σκηνή της ποπ, αντί να την απομακρύνει από εμάς, την έκανε να μένει ακόμα πιο έντονα μέσα μας.

Γιατί, όσο κι αν ανέβηκε σκαλιά, η ψυχή μας πάντα θα κουβαλά εκείνη την εποχή που η Αλέξια έδινε υπόσταση στα αισθήματά μας. Κι αν κάποιος πιστεύει πως η ποπ είναι είδος επιφανειακό, δεν έχει καταλάβει τίποτα από μουσική. Η ποπ είναι η πιο δύσκολη τέχνη: να πεις πολλά με λίγα, να μιλήσεις σε όλους χωρίς να γίνεις κοινός, να αφήσεις σημάδι σε εποχές που αλλάζουν κάθε μέρα.

Η Αλέξια το έκανε αυτό. Και το έκανε τόσο καλά, που σήμερα δεν είναι απλώς μια ανάμνηση. Είναι μέτρο σύγκρισης. Είναι παρουσία που δεν εξαντλήθηκε, απλώς μεταμορφώθηκε. Γι’ αυτό δεν τη χορτάσαμε ποτέ. Όχι επειδή λείπει. Αλλά επειδή μάς έδωσε κάτι που δεν τελειώνει.