Η μεγάλη αλήθεια του Γιώργου Σεφέρη για το ελληνικό τραγούδι

Ο Γιώργος Σεφέρης (Σεφεριάδης το πραγματικό του επώνυμο) γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 13 Μαρτίου 1900 και πέθανε στην Αθήνα στις 20 Σεπτεμβρίου 1971.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1963 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που βραβεύθηκε με Νόμπελ. Ακολούθησαν ο Οδυσσέας Ελύτης ι και ο Κυπριακής καταγωγής οικονομολόγος Χριστόφορος Πισσαρίδης.

Το  ποίημα του Γιώργου Σεφέρη «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά» περιλαμβάνεται στη συλλογή «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β’» και γράφτηκε στο Κάιρο στις 20 Ιουνίου 1942. Ο  Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη και ο ποιητής, ως διπλωματικός υπάλληλος, κατοικούσε στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου, έδρα της εξόριστης τότε ελληνικής κυβέρνησης.

Ο γέρος είναι ο ίδιος, τουλάχιστον έτσι αισθάνεται ο Σεφέρης με όσα έχει περάσει και περνάει αλλά και όσα βλέπει γύρω του που τον Μαραίνουν» και η ακροποταμιά, αυτή του Νείλου.

Ο ποιητής… θέλει να τα πει. Το απόσπασμα που ακολουθεί από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη δείχνει πως ο άνθρωπος καταστρέφοντας τη ζήση του, «σκοτώνει» μαζί και το τραγούδι και τις τέχνες… Κάπως έτσι φτάσαμε να ακούμε όσα ακούμε και να παρατηρούμε όσα… θέλουνε να δούμε μικροπολιτικές και συμφέροντα.

Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.

Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει

και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της

κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.