Η Μύκονος… αλλιώς: Ανακαλύψτε ένα «διαφορετικό» νησί

Μέχρι και το ξημέρωμα της τρίτης δεκαετίας αυτού του αιώνα δεν είχα επισκεφθεί τη Μύκονο.

Με «έδιωχνε» ο υπέρμετρος ντόρος που γινόταν γύρω απ’ το νησί. Ο «θόρυβος» που προκαλούσαν τα δημοσιεύματα για τους αμέτρητους τουρίστες, οι υπερβολές στις οποίες επιδίδονταν και τα υπόλοιπα παρεμφερή.

Όμως τα τραγούδια σμίγουν καρδιές και τους ανθρώπους με τους τόπους.

Με τον Σάκη Αγορογιάννη δεθήκαμε με ένα τραγούδι. Εκείνος ερμηνευτής, εγώ στιχουργός και κουμπάρος ο συνθέτης και σολίστας μουσικός Χρήστος Παπαδόπουλος.

Θεσσαλός αλλά πολιτογραφημένος Μυκονιάτης ο πρώτος, αστυνομικός και λάτρης του τραγουδιού, ιδιαίτερα αγαπητός στο νησί εξελίχθηκε σε αντιδήμαρχο Πολιτισμού.

Το μεράκι μας γέννησε δύο ακόμη τραγούδια, σε ένα εκ των οποίων είχαμε συνοδοιπόρο το σπουδαίο Τάκη Σούκα.

Κάπως έτσι ήρθε η επαφή μου με την Μύκονο και τους Μυκονιάτες.

Το νησί έχει καθάρια ευλογία. Το νιώθεις όταν πατάς τη γη του, όταν χαίρεσαι τις θάλασσες που το περιτριγυρίζουν. Δεν είναι τυχαίο ότι στο μακρινό αλλά και κοντινό παρελθόν το ξεχώρισαν και το επέλεξαν προσωπικότητες (με τη σημασία της λέξης) των τεχνών και των γραμμάτων και όχι μόνο.

Συμμετέχοντας σε εκδήλωση του Ωδείου του Δημήτρη Φίννη έμεινα εντυπωσιασμένος απ’ την αρτιότητα αλλά και τον αριθμό των μελών του.

Επίσης είδα τη δίψα στα μάτια και την ψυχή των Μυκονιατών για πολιτισμικές στιγμές και μαζί την επιθυμία τους να αντιπαραβάλλουν μια άλλη Μύκονο «ξένη» από εκείνη που μονομερώς προβάλλεται. Να υπογραμμίσω και την εθελοντική τους δράση για τη στήριξη όσων… ζορίζονται. Δεν είναι όλοι μεγιστάνες στη Μύκονο!

Δέχθηκα δώρα που είχαν να κάνουν με αυτή τη ματιά και ρίζα του νησιού. Βιβλία, ψηφιακοί δίσκοι, αρχειακό υλικό, κρασί απ’ το Μυκονιάτικο οινοποιείο Ξυδάκης, παραδοσιακά γλυκά, κοπανιστή, λουκάνικα… (και τα τελευταία αν είναι σωστά και με μεράκι φτιαγμένα στις τέχνες τα κατατάσσω).

Επίσης στο μεζεδοτεχνείο «Νότος» στην περιοχή Δραφάκι, γεύτηκα πολλές φορές καλοφτιαγμένο, ευρηματικό σε πολλές περιπτώσεις, φαγητό μπολιασμένο με Μυκονιάτικες νότες, όπως λούντζα, κοπανιστή, κρεμμυδοπιτάκια, κολοκυθοφτέδες, ντολμάδες, λουκάνικο ντόπιο με θρούμπι και μυρωδικά και άλλα καλούδια.

Μέσα στα άλλα ωραία απόλαυσα μια περιήγηση στη Μυκονιάτικη γη και τα προϊόντα της υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής στο Μαράθι στο αγρόκτημα της οικογένειας Σικινιώτη (tourinmykonos.gr). Εμπειρία το σεργιάνι στον ελαιώνα και το αμπέλι, στο λιοτρίβι, το πατητήρι και όχι μόνο.

Όλα αυτά συνοδεύονται από προβολές, καταρτισμένες εξηγήσεις και διευκρινίσεις, μεστή λαογραφία. Ακολουθεί μεθυστική γευσιγνωσία, με λάδι, ελιά, τυρί, λούντζα, τυριά, κρασί, γλυκά και μαζί… τσαμπούνα, λαγούτο, τραγούδια και σκοποί. Και μόνο για αυτές τις περπατησιές αξίζει να επισκεφθείς το νησί. Και να ξέρετε πως δεν ταιριάζει μόνο το καλοκαίρι στη Μύκονο. Και οι άλλες εποχές, ακόμη κι ο χειμώνας, της πάνε!

Βλέπετε, όπως σημειώνει ο ντόπιος διακεκριμένος φιλόλογος και συγγραφέας Παναγιώτης Κουσαθανάς στην καλαίσθητη έκδοση της ομώνυμης Βιβλιοθήκης «Παραλλαγές πάνω σε μιαν αρχαία παρουμία» αφιερωμένη το 2023 στη μνήμη της Μέλπως Αξιώτη (1903-1973): «Πανθ’ υπό μίαν Μύκονος».

Φωτογραφίες από το αγρόκτημα: tripadvisor.com.gr