Η μόνη περιοχή της Ανταρκτικής που δεν καλύπτεται από πάγο. Αν πέσεις, δεν θα σε βρει ποτέ κανείς.

Υπάρχει ένα σημείο στην Ανταρκτική που δεν καλύπτεται από χιόνι. Δεν έχει πάγο, δεν έχει σύννεφα, δεν έχει σχεδόν καθόλου ζωή. Είναι οι κοιλάδες McMurdo, το πιο ξηρό και αφιλόξενο περιβάλλον της Γης. Αν πέσεις εδώ, ο άνεμος θα καλύψει τα ίχνη σου σε λίγα λεπτά και το σώμα σου μπορεί να μείνει άθικτο για αιώνες, παγωμένο και κρυμμένο από ανθρώπινα μάτια.

Είναι τρεις μεγάλες κοιλάδες που χωρίζονται από οροσειρές των Τρανσανταρκτικών Άλπεων, κοντά στη βάση McMurdo. Εδώ δεν χιονίζει. Αντιθέτως, το λίγο χιόνι που πέφτει εξατμίζεται αμέσως. Το καλοκαίρι, η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει ακόμα και τους +15°C στο έδαφος. Η γη είναι στεγνή, σκονισμένη, κόκκινη σε σημεία, γεμάτη πέτρες και βαθιά φαράγγια.

Αυτές οι κοιλάδες έχουν γίνει εργαστήρια για τη NASA. Εδώ δοκιμάζονται μηχανήματα που προορίζονται για τον Άρη. Επιστήμονες από όλο τον κόσμο τις επισκέπτονται για να μελετήσουν πώς μπορεί να υπάρχει ζωή σε τόσο αφιλόξενα περιβάλλοντα. Στους παγετώνες που τις αγκαλιάζουν, δημιουργούνται λίμνες που παγώνουν από πάνω αλλά κρύβουν υφάλμυρο νερό από κάτω – μερικές φορές γεμάτο μικρόβια που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.

Το έδαφος μοιάζει με κρατήρα. Δεν υπάρχει τίποτα πράσινο, κανένα ίχνος από έντομο, λουλούδι ή θάμνο. Κι όμως, εδώ μέσα υπάρχει ζωή – σε μορφή μυκήτων, βακτηρίων και αρχαίων λιχανιών. Είναι τόσο περιορισμένα, που οι επιστήμονες φοράνε προστατευτικά καλύμματα για να μην τα καταστρέψουν.

Το ποτάμι Onyx, το μεγαλύτερο της Ανταρκτικής, ρέει εδώ μόνο δύο μήνες τον χρόνο, από τα λιώσιμα των παγετώνων. Η ροή του είναι αργή και φτάνει σε μια λίμνη που λέγεται Vanda. Τα νερά εξατμίζονται πριν προλάβουν να γεμίσουν τη λίμνη. Στις όχθες της έχουν κατασκηνώσει μόνο ερευνητές. Κανείς τουρίστας δεν φτάνει ως εδώ.

Εδώ, στους παγετώνες κοντά στην κοιλάδα Taylor, υπάρχει και κάτι που τρομάζει: οι «Αιματοπτώσεις του Αίματος». Ένα παγωμένο ρεύμα με νερό πλούσιο σε σίδηρο, που όταν οξειδώνεται με τον αέρα, βάφει τον πάγο κόκκινο σαν αίμα. Οι αρχικές αποστολές πίστευαν ότι πρόκειται για σημάδι ζωής ή ασθένειας. Τελικά, ήταν μόνο οξειδωμένο σίδηρο. Όχι λιγότερο εντυπωσιακό.

Οι κοιλάδες αυτές προστατεύονται αυστηρά. Ελάχιστοι έχουν δικαίωμα να εισέλθουν, πάντα με επιστημονική αποστολή. Ορισμένες περιοχές είναι απαγορευμένες για όλους, γιατί θεωρούνται εντελώς παρθένες. Δεν υπάρχει καμία ανθρώπινη κατασκευή, κανένα σημάδι πολιτισμού. Μόνο παγετώνες, άμμος, πέτρες και η απόλυτη σιωπή.

Λένε ότι αν σταθείς ακίνητος σε μια από αυτές τις κοιλάδες, νιώθεις σαν να είσαι στον Άρη. Όχι μόνο λόγω του τοπίου, αλλά επειδή ο νους δεν αντέχει τόση ερημιά. Καμιά φορά, η ησυχία είναι τόσο απόλυτη, που ακούς τον δικό σου καρδιακό παλμό. Εδώ, κάθε ήχος ακούγεται σαν βοή.

Είναι ένα μέρος απόκοσμο. Σαν να ανήκει σε άλλον πλανήτη. Ένα φυσικό απολίθωμα της εποχής που η Ανταρκτική ήταν θερμή και γεμάτη δάση. Κι ίσως το πιο εχθρικό κομμάτι του πλανήτη – που όμως, μέσα στην εχθρότητά του, αποκαλύπτει τα μυστικά της ίδιας της ζωής.