Η πιο ανατριχιαστική μάχη των Ρωμαίων. Νόμιζαν ότι κέρδισαν, αλλά ήταν μέρος ανθρωποθυσίας

Ο Γάιος Σουητώνιος Παυλίνος ήταν έτοιμος για δόξα. Ως νέος διοικητής της Ρωμαϊκής Βρετανίας, αποφάσισε να πατήσει στο πιο ιερό έδαφος των ιθαγενών: το νησί Άνγκλσι, στη σημερινή Ουαλία. Εκεί όπου οι Δρυίδες είχαν τους ναούς, τις τελετές και τα μυστικά τους. Εκεί όπου κανείς κατακτητής δεν είχε τολμήσει να φτάσει. Μέχρι τότε.

Η αποβίβαση έγινε με πλοία. Οι λεγεωνάριοι πήδηξαν στη στεριά, έτοιμοι να πολεμήσουν. Αυτό που είδαν, όμως, δεν το είχε προβλέψει κανείς. Στην παραλία δεν στεκόταν μόνο στρατός. Ανάμεσα στους πολεμιστές κινούνταν γυναίκες με μαύρα ρούχα, με ξέπλεκα μαλλιά, ουρλιάζοντας σαν μαινόμενες Ερινύες. Οι Δρυίδες υψωμένοι σε βράχους, ούρλιαζαν κατάρες με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Οι Ρωμαίοι πάγωσαν. Όχι από φόβο μάχης. Από κάτι πιο βαθύ.

Ο ιστορικός Τάκιτος περιγράφει πως οι στρατιώτες έμειναν ακίνητοι, σαν παράλυτοι, μπροστά στην εικόνα. Δεν μπορούσαν να κινηθούν. Ο Παυλίνος, εξοργισμένος, τους φώναξε δειλούς. Τους εξευτέλισε μπροστά στη λεγεώνα. Και έτσι ξεκίνησε η σφαγή.

Οι Ρωμαίοι προχώρησαν και κατέσφαξαν τους ιερείς, τους μαχητές, τις μαυροφορεμένες γυναίκες. Σύντομα η ακτή ήταν καλυμμένη από νεκρούς. Και τότε συνέβη κάτι ακόμα πιο σκοτεινό.

Ορισμένες γυναίκες πλησίασαν σιωπηλά τα σώματα. Κρατούσαν αναμμένες δάδες. Άναψαν τη γη. Κι η γη άρπαξε. Γιατί δεν ήταν απλή άμμος. Ήταν σωρός από ξύλα, καλά στημένα. Ένα τεράστιο ταφικό πυρ. Ολόκληρη η παραλία ήταν τελετουργικό βωμός. Ένα ανθρωποθυσιαστικό σκηνικό.

Οι Ρωμαίοι το κατάλαβαν αργά. Δεν είχαν κατακτήσει. Είχαν συμμετάσχει. Ήταν τα χέρια που εκτέλεσαν μια μαζική θυσία στους θεούς των Δρυίδων. Και αυτό τους στοίχειωσε.

Γιατί οι Ρωμαίοι πίστευαν πως όλοι οι θεοί — ακόμα κι οι εχθρικοί — είναι πραγματικοί. Το ότι βοήθησαν σε αυτή τη σφαγή, μετέχοντας άθελά τους σε ιεροτελεστία, τους τάραξε βαθιά. Οι οιωνοί έγιναν βαρύτεροι. Και τότε ήρθε η επόμενη καταστροφή.

Μόλις λίγες εβδομάδες μετά, ξέσπασε η εξέγερση της Βοουδίκας. Ολόκληρη η Βρετανία πήρε φωτιά. Οι Ρωμαίοι είδαν τη «σύμπτωση» ως σημάδι: είχαν εξοργίσει ξένους θεούς. Δεν ήταν στρατιωτική επιχείρηση. Ήταν παραβίαση ιερών.

Η μάχη στο Άνγκλσι έμεινε στην Ιστορία όχι για την τακτική της, αλλά για τον τρόμο της. Ήταν η μοναδική φορά που οι Ρωμαίοι φάνηκαν νικητές, αλλά ένιωσαν ηττημένοι. Γιατί κατάλαβαν — έστω και για λίγο — ότι οι εχθροί τους δεν πολεμούσαν για τη ζωή. Πολεμούσαν για να πεθάνουν με τον δικό τους τρόπο.